Toen mijn moeder stierf,
werd ze een kind.
Ook mijn vader werd een kind.
Ik zat tussen hen in.
Mijn ene arm om mijn stervende moeder
en de andere om mijn huilende vader.
Een grote rust was bij me.
Zoals ze mij vroeger
ongetwijfeld ook getroost en omvat zullen hebben,
zo was het nu mijn beurt hen tot steun te zijn.
Kinderen en ouders voeren een geheimzinnige dans uit
en elke generatie maakt binnen deze levensbeweging
haar eigen, ononderbroken choreografie.

.
Theije Twijnstra