Zo zal ik de aarde zien:
ik zal haar zien als mijn thuis.
Ik zal weten dat het niet mijn thuis is,
maar ik zal het zo voelen van tijd tot tijd.
Ook zal ik haar soms niet willen verliezen.
Ik zal haar willen behouden
en dit verlangen zal me verbazen.
De aarde zal me ook als een moeder wiegen.
Als ik in de zee sta, zal ze me begrijpen en in zich weten.
Als ik over haar bodem ga, zal ze me dragen en daar geen stem aan geven.
Ze zal me geluidloos dragen als had ik geen gewicht voor haar.
Mijn lichaam is van haar.
Als ik jong ben zal ze me geven,
als ik oud ben zal ze me nemen,
dat is de afspraak,
ze houdt me er zwijgend aan.
En dan zal ik in haar gaan.
Als een geliefde zal ze me opnemen en in haar begraven.
Opnemen als zichzelf.
Beiden zullen we weten: waar ik aarde was,
was ik bij haar.
Waar ik geest was, was zij bij mij.

.

Theije Twijnstra

2 Reacties op “De aarde (23)”

  1. Joan :

    Ontroerend mooi.

  2. lia :

    Alsof ik met jouw woorden meegezogen wordt. Dank……veel dank hiervoor. Wat een voorrecht om hier in mee te mogen gaan!
    Wat een ontroerende schoonheid toch!