Nederigheid is geen eigentijds begrip.
Daarbij is het ook nog beladen.
Het doet denken aan ongelijkwaardigheid, misplaatste bewondering of onnodige bescheidenheid.
In dit filmpje komt echter een andere kant van nederigheid naar voren.
Hierbij gaat het niet om de relatie van de ene mens tot de andere, maar om de relatie tussen de mens en het mysterie van zijn bestaan.
Nederigheid als toegang tot een grotere werkelijkheid.
De opnamen zijn volkomen natuurlijk ontstaan. De foto´s zijn gemaakt zoals ze zich aandienden en zijn in die volgorde gebruikt.
De laatste opnamen vonden plaats tijdens een zware regenbui.
De zo ontstane beelden vormden een verrassende bijdrage van het mysterie zelf.

Dankbaarheid is een merkwaardig iets.
Het is zo´n bescheiden begrip dat we er zelden bij stilstaan.
Bij het vele goede dat er ondertussen ook gebeurt.
Zoals onze gezondheid.
Of de mogelijkheden die we hebben.
Of de vriendschap die we beleven.
En zelfs de moeilijkheden die we ondervinden, verdienen onze dankbaarheid.
Omdat we ervan kunnen leren.
Omdat ze ons de keuze geven sterker te kunnen worden.
Sterk genoeg om op een dag te merken dat je dankbaar bent.
Zomaar.
Om niets.
Om alles.

Geduld is jezelf dulden.
Is toestemming geven aan de gevoelens die op dat moment aanwezig zijn.
Hoe die ook zijn, je duldt ze.
Evenals de energie die er is.
Veel of weinig.
Gevoel en energie krijgen toestemming er te zijn.
En met deze toestemming wordt de veroordeling opgeheven.
De normering telt niet meer.
Het is in dit soort dulden dat het waarnemen kan beginnen.
En met het waarnemen kan de aanvaarding zich verdiepen.
Het is in deze staat van waarneming en aanvaarding dat het doen een hogere kwaliteit krijgt.
De kwaliteit van een volledige en kalm geworden aandacht.
Men is in het eigen ritme opgegaan.

Hulpmiddel om je vrij te maken van dagelijkse besmettingen.
.
Zie ook: afschermen en behoud van eigenheid.

Met dit eenvoudige gedichtje dat ik enige maanden vooraf aan de geboorte van mijn zoon schreef, heb ik altijd een diepe verbinding gevoeld.
Toen ik het op de geboortekaart vermeldde, merkte ik dat het vele mensen had aangesproken.
Jaren later, toen mijn oudste zuster stervende was, hebben we in ons laatste samenzijn dit gedicht, regel om regel, hardop uitgesproken.
Ze vertelde dat juist dit gedicht haar zoveel troost had geschonken.
Het is mijn wens dat dit ook voor u zo mag zijn.
.

Theije Twijnstra

.

* zie ook: Het was een mooie dag