(4)

Aan wat je hebt achtergelaten kun je aflezen waarin je vooruit bent gegaan.

.

(c) Theije Twijnstra

Altijd als ik ’s avonds wil werken,
weigert mijn kind om te slapen.
Het blijft dan zeuren, aandacht vragen,
wordt vervelend en ik word alleen maar sjagrijniger.
Hoe komt dit?
En wat kan ik hieraan doen?

.

Wanneer je ’s avonds wilt werken,
straal je dit verlangen uit.
Je kind vangt niet je verlangen op dat je wilt werken
maar vangt wel je verlangen op dat je het zo snel mogelijk
van de vloer wilt hebben.
Het kind voelt:
‘ik word verjaagd.
Ik ben niet meer geliefd.
Ik ben overbodig.’
Dit beleeft het niet letterlijk
maar als een brij van ongewenstheid
die het op zich af voelt gestuurd.

.

Maar ik kan moeilijk doen alsof.
Ik wil het ook graag weg hebben.
Ik wil werken.
Ik heb er voor mijn gevoel al genoeg aandacht aan besteed.
Mag ik ook eens aan bod komen?

.

Als je zou doen alsof
zou het toch niet werken.
Je kind voelt daar dwars doorheen en gelooft je niet.
Dat is niet effectief.

.

Wat is dan wel effectief?

.

Eerst moet je begrijpen
wat er zich afspeelt tussen jou en je kind.
Je zendt uit dat je het zo snel mogelijk ‘weg’ wilt hebben.
Laat tot je doordringen dat een kind altijd honderd keer meer
op je gevoel reageert dan op je woorden.
Laat wat je zegt dus kloppen met je gevoel.
Laten je woorden werkelijk zijn.
En zend een ander gevoel uit.

.

Hoe doe ik dat?

.

Ga iets doen met je kind.
Maak samen een plan.
Doe een spelletje,
maak een wandeling.
Begrijp dat je eerst in harmonie met je kind de dag moet afronden.
Dan wil het slapen.
Het wil niet slapen als het ongewenst is.
Dan blijft het juist heel wakker.
Dan is het bang, kwaad, weigert mee te werken.
Leg uit dat je straks nog moet werken,
maar dat jullie eerst iets samen gaan doen.
Iets wat jullie allebei fijn vinden om te doen.
Betrek je kind in de werkelijkheid van je bestaan.
Kinderen zijn uiterst coöperatief
zodra ze serieus worden genomen.
Na dit gezamenlijke breng je het in harmonie naar bed.
Je bent bij je kind geweest.
Er was geen ‘achtergrondgeruis’ van zorgen om je werk.
Nu het in bed ligt
nadat jullie je allebei hebt kunnen ontspannen,
zul je geconcentreerder en effectiever kunnen werken.

.

Het draait dus om harmonie?

.

Het draait om waarachtigheid
waaruit harmonie als oogst tevoorschijn komt.

.

(c) Theije Twijnstra

Hoe met onmacht om te gaan?

.

Onmacht?

.

Ja, dat ik beter kan functioneren.

.

Wat bedoel je met onmacht?

.

Dat ik bang ben.

.

Bang voor wat?

.

Bang voor alles zo’n beetje.

.

En omdat je bang bent voel je je machteloos?

.

Ja. Maar hoe moet ik daarmee omgaan?

.

Luister, ik herhaal wat je zojuist zei. Wat valt je daarin op?

.

Ik zou het niet weten.

.

Precies. Je weet het niet en je noemt dit niet weten machteloosheid.
Maar het is iets anders.

.

Wat dan?

.

Het is onzorgvuldigheid. Ik leg het je uit. Je vraagt hoe je met onmacht moet omgaan.

.

Ja.

.

Maar je bedoelt eigenlijk dat je bang bent.

.

Ja.

.

Maar in plaats van te begrijpen dat je bang bent, wil je direct naar een oplossing.
Daarmee ben je vooral heel ongeduldig.
En dat is het belangrijkste probleem.
Je ervaart een bepaalde moeilijkheid in je leven.
Je wilt daar zo snel mogelijk vanaf zonder je af te vragen wat er eigenlijk in je omgaat.
Wat je bezighoudt.
Daarom mijn raad: neem de tijd om over jezelf na te denken
en verlaat het verlangen alles zo snel mogelijk te willen oplossen.
Breng meer tijd met jezelf door in stilte en ontspanning,
zonder dat je iets van jezelf moet.
Laat je zorgeloosheid terugkeren.
En daarmee je spontaniteit.
En daarmee je energie.
En daarmee je vermogen jezelf te leren kennen.

.

(c) Theije Twijnstra

(3)

In onze afbraak zijn we duizenden keren geweest.
Door onze negatieve keuzen.
Door ons egoïsme.
Door onze uitleving.

;

In de opbouw zullen we duizenden keren moeten zijn.
Met ons vertrouwen.
Met onze inzet.
Met onze aanvaarding.

.

En als we deze reis hebben volbracht,
komt de eerste keuze opnieuw:
afbraak of opbouw?

.

(c) Theije Twijnstra

(2)

Gebruik meer tijd voor waarnemen dan voor commentaar.

.

(c) Theije Twijnstra

(1)

Aanvaarding leidt tot meer genezing dan verzet of strijd.

.

(c) Theije Twijnstra

Zolang de mens vanuit zijn aanpassing op het leven reageert,
bevindt hij zich aan de buitenkant van zichzelf.
Hij bevindt zich als het ware in de huid van zijn identiteit.
Het is daar dat hij aangeraakt kan worden,
het is daar dat hij zich leert afschermen
en het is ook in diezelfde huid
dat hij zich een nieuwe identiteit vormt;
de identiteit van de aangepaste mens.
Hoe meer hij zich aanpast,
hoe verder hij van zijn innerlijk afraakt,
hoe meer hij van de buitenwereld afhankelijk wordt.
Zijn identiteit bevindt zich vooral aan de rand van zichzelf
en het is dan ook niet meer dan logisch
dat hij vanuit deze buitenkant
het leven benadert en naar oplossingen zoekt.

.

Uit: Diep in u.
(c) Theije Twijnstra

Het loslaten van rechtvaardigheid is onafhankelijk kunnen reageren op situaties.
Onafhankelijk van wat anderen zouden doen (volgens hun zeggen),
onafhankelijk van wat uw zenuwen zeggen
en onafhankelijk van de vele verlokkingen
die geweld lijkt te herbergen.
Onafhankelijkheid is een zeldzaam gegeven
in een wereld waarin de ene helft zegt
wat de andere moet doen.
Onafhankelijkheid is geen erfgoed
maar een nieuwe wereld,
een onontgonnen gebied.
Durft men in het oog van alle onrechtvaardigheid te zeggen
dat men onafhankelijk is van anderen mensen,
andere ideeën,
andere verwoestingen en onrechtvaardigheden?

.

Uit: Het Plan.
(c) Theije Twijnstra)

Jaarlijks vinden er op 4 mei dodenherdenkingen plaats.
De reden die steeds genoemd wordt:
‘Opdat we de helden, de slachtoffers
en alle anderen die toen zijn omgekomen,
niet zullen vergeten.’
Dus eigenlijk wordt hier gezegd:
‘Als we niet zouden herdenken,
is de kans heel groot dat we ze onmiddellijk zouden vergeten.
Met deze herdenking lukt het ons tenminste nog twee minuten aan hen te denken.’
Is het niet veel zinvoller om je af te vragen
waarom we deze mensen zo snel vergeten?
Waarom al die herdenkingen geen enkele invloed hebben op ons bewustzijn?
Het moorden gaat toch gewoon door?
Nieuwe oorlogen worden immers elke dag voorbereid?

.

Uit: Blijmoed.
(c) Theije Twijnstra