Wat is de zin van het leven?
Ik vind het vaak zo zinloos overkomen.
Je wordt geboren, je groeit op, je werkt,
je hebt een gezin, wordt ouder en gaat dood.
Dan denk ik:
al die moeite om op niets uit te komen.
Dat bevat ik niet.
Ik zie het om me heen,
ik merk het bij mezelf.
Veel tijd moet je gewoon doorkomen,
maar omdat je niet weet waarom,
maakt dit tijdverdrijf je nog machtelozer.
Wanhopig bijna.
Zolang mensen nog werken,
hebben ze een idee een bijdrage te leveren.
Hoe gering het voor hun gevoel misschien ook is.
Maar als ze niet meer werken,
overvalt de zinloosheid hun bestaan.
Wat blijft er dan nog over?
Musea bezoeken?
Reizen maken?
Uitgaan?
Allemaal leuk maar na een paar jaar weet je het wel.
Daarom: wat is de zin van dit alles?
Of ben ik te pessimistisch?

.

U voelt zich zoals u zich voelt.
Iedereen beleeft het leven op basis
van wat aan gevoel is opgebouwd.
Wie meer gevoel heeft opgebouwd
zal het bestaan anders ervaren
omdat hij tot een groter opmerken in staat is.

.

U bedoelt te zeggen:
dat wat je opmerkt is het resultaat van je ontwikkelde gevoelsleven?
Met andere woorden:
ik merk dat op wat ik als gevoel heb opgebouwd?

.

Wie gevoelig is voor auto’s ziet meer auto’s
dan iemand die er niet gevoelig voor is.
Wanneer u de zinloosheid opmerkt,
betekent dit dat uw gevoelsleven naar een zin zoekt
maar die nog niet opmerkt.
Het gemis aan zin merkt u echter wel op.
U merkt op dat alles geen of heel weinig zin lijkt te hebben.
Het specifieke aan dit opmerken ligt in de richting ervan.
Het is vooral op de zin van het leven gericht.
En daarmee op een onderliggende laag in uw gevoelsleven
die deze zin wil vinden.
De eerste laag van uw gevoelsleven
merkt het zinloze op,
de tweede laag zal de behoefte aan zingeving opmerken.
De derde laag zal u op zoek willen laten gaan naar zingeving.

.

Eigenlijk verlang ik naar betekenisgeving aan het leven, zegt u?

.

Waarom zou u zich er anders druk over maken?

.

Goed. Stel dat dit zo is.
Hoe kan ik deze zingeving dan vinden?

.

Daartoe zult u eerst moeten inventariseren
wat u nu spontaan opmerkt in het bestaan.

.

Dat het zo zinloos overkomt.
Geboren worden en sterven.
Waarom?
Waarom geboren worden als je weer doodgaat?

.

Concentreer u op de vraag.
Welke vraag houdt u werkelijk bezig?

.

Waarom mensen geboren worden.

.

Dat is uw vraag?

.

Dat is mijn vraag.
Er moet een reden voor zijn.
Dat mensen doodgaan, kan ik wel begrijpen.
Waarom nog leven als alles zinloos is?
Maar geboren worden.
Waarom?

.

Dat zult u aan hen moeten vragen
die kinderen verlangen te krijgen.

.

Ik vraag het aan u.
Ik heb het weleens aan mijn schoondochter gevraagd
maar die kijkt me dan zo vreemd aan.

.

De drang om kinderen ter wereld te brengen is van een magische diepte.

.

Ik luister.

.

Het is de roep van de groei
waar deze aanstaande ouders gehoor aan geven.
Deze roep is zo sterk dat ook moeilijke wegen begaan zullen worden
als dat nodig blijkt te zijn.

.

Groei? Groei van wat?

.

Groei van zichzelf.
Elke ouder groeit door de ervaring die ze met hun kinderen opdoen.

.

Ze doen het niet voor de kinderen?

.

U zegt het.
In wezen doen ze het voor zichzelf.
Voor de bewustwording.
Doordat ze kinderen krijgen zijn ze in staat hun eigen jeugd te verwerken.
Dit in de kwaliteit van hun opgebouwde gevoelsleven.
Wie nog weinig bewust gevoel heeft opgebouwd,
reageert sterk op de eigen jeugd.
Wie meer bewust gevoel heeft opgebouwd
zal vooral dat wat hem aansprak uit zijn jeugd zelf
verder willen ontwikkelen in de opvoeding van zijn eigen kinderen.

/

Dus het is eigenliefde?

.

Nee, zo is het bedoeld.
Elke keuze die we maken
richt zich in eerste en laatste instantie op onszelf,
op onze groei.
Dit is geen egocentrisch iets
maar een natuurlijke noodzakelijkheid van de eigen gevoelsweg.

.

En de kinderen?
Wat hebben die hieraan?

.

Die zijn via deze ouders op aarde gekomen
en kunnen hierdoor aan hun eigen groei werken.
Na verloop van tijd verlaten ze hun ouders weer om hun eigen,
natuurlijke weg te gaan.
Afhankelijk van de diepte van de band tussen ouders en kind
blijft of vervaagt de relatie.

.

Goed.
Kinderen worden geboren omdat de ouders kunnen groeien.

En de kinderen zijn op aarde en beleven het bestaan.
Groeien ook.
Zegt u daarmee:
de zin van het leven bestaat uit groei?

.

Groei van het gevoelsleven.
Hoe verder dit zich ontwikkelt op basis van opgedane ervaringen
hoe meer het zal kunnen opmerken.
Op een zeker moment zal het dan in staat zijn
de zin van het leven op te merken.

.

Aha! Nu snap ik het!
De zin van het leven bestaat eruit
dat je je zo ver ontwikkelt
tot je in staat bent de zin ervan op te merken.

.

U zegt het helemaal goed.

.

(c) Theije Twijnstra

Wanneer doe je te veel?

.

Als je er geen plezier meer in hebt.

.

Maar dan doe je dus een heleboel dingen te veel?
Er zijn zo veel dingen die gewoon moeten,
of je het nu leuk vindt of niet.
Dit lijkt me een onhaalbare voorwaarde en verre van reëel.

.

Dit lijkt zo omdat het hebben van plezier in wat je doet
een zeldzaam iets is geworden.
We zijn het verlies van dit,
in wezen noodzakelijke plezier,
zo gewoon gaan vinden
dat we het een absurd idee vinden
om het als een voorwaarde te zien.
Dit maakt duidelijk hoe ingeburgerd
het begrip ‘moeten’ is geworden.
En hoe uitzonderlijk het begrip plezier eigenlijk is.
Plezier is een exclusiviteit geworden
dat je opwekt met pillen of drank,
of door allerlei ingrepen laat ‘ontstaan’.
Maar al dit kunstmatige plezier is zonder spontaniteit,
zonder vrijheid en natuurlijkheid.

.

Maar wat bedoel je met plezier in dit geval?
Je zegt: zolang je iets met plezier doet,
doe je niet te veel.
Zodra het plezier verdwijnt,
zou je eigenlijk moeten ophouden.

.i

Dat lijkt abnormaal in een maatschappij die draait op regels,
afspraken, doelstellingen, verwachtingen en verlangens.
En toch is het hebben van plezier in wat je doet
de maatstaf dat je het juiste doet.
Plezier kun je ook vertalen met:
energie opwekken met je aandacht,
met je verbondenheid bij wat je doet.
Zodra deze energie-opwekking stopt
omdat je de aandacht niet meer kunt opbrengen
die je er aan wilt geven,
en je gaat toch door,
neemt de energietoevoer af
om daarna in energie-afname over te gaan.
Wie doorgaat terwijl het plezier er niet meer is,
put zichzelf uit.
Hij wekt geen energie meer op voor zichzelf
maar laat dit nu wegstromen.
Dit wegstromen van energie gaat heel hard,
het is vergelijkbaar met een dijkdoorbraak.
Stel, iemand is bezig met een kast te maken.
Hij werkt er met plezier aan.
Je hoort hem erbij fluiten.
Uren is hij geconcentreerd met dit werk bezig.
Dan neemt zijn concentratie af.
Hij begint fouten te maken.
De maatvoering gaat niet meer goed.
De vermoeidheid slaat toe.
Maar hij denkt:
als ik nu even doorwerk is de kast vanavond al klaar.
Dat zal een verrassing zijn.
Hij gaat weer verder.
Even gloeit de energietoevoer op
om daarna direct weer af te nemen.
Er ontstaan meer fouten.
Hij bezeert zichzelf,
eigenlijk zijn er nu allerlei aanwijzingen
dat het beter is om direct te stoppen.
Maar hij doet het niet.
Waarom niet?
Waarom gaat hij toch door?
Omdat hij de kast wil afmaken.
Hij wil zijn vriendin verrassen.
Dat is toch leuk!
Maar hij maakt steeds meer fouten.
Bovendien merkt hij dat hij niet meer met plezier bezig is.
Wat is het nog meer waarom hij doorgaat?

.

Omdat het dan af is.

.

Omdat hij in een ander motief is terechtgekomen.
Eerst was hij gericht op het maken van de kast.
Alles ging goed.
Maar nu dit spontane plezier verdwenen is,
is een ander motief naar voren gekomen.
Het motief van zijn ego.
Hij wil graag zijn vriendin verrassen
door sneller klaar te zijn dan ze verwacht had.

.

Maar dan doet hij dit toch voor zijn vriendin?

.

Hij doet het schijnbaar voor haar
maar in wezen voor zichzelf.
Hij krijgt dan van haar complimenten,
aandacht, ze zal hem prijzen.
Daarom gaat hij langer door.
Maar omdat het een egocentrisch motief is,
oneigenlijk in relatie tot zijn eerlijke, spontane motief,
trekt dit motief zijn energie weg.
Hij put zichzelf uit
omdat hij niet meer verbonden is
met dat wat hem eerst nog energie gaf.

.

Maar het is onmogelijk zo te leven!
Er zijn zo veel dingen die moeten.
Je moet boodschappen doen,
of je moet ze online bestellen,
maar dan nog moet je ze wel uitzoeken en betalen,
je moet je kinderen naar school brengen,
je moet werken, belasting betalen,
deadlines halen, afspraken nakomen.

.

Dat is het systeem waarin velen leven.
Ze komen niet meer aan energie-opwekking toe
en laven zich aan troost, afleiding.
Maar ook die geven geen energie,
alleen een korte vergetelheid.

.

Maar hoe kun je dit plezier weer terugkrijgen in je leven?
Is dat mogelijk?

.

Door te beginnen waar je nog vrij bent in je keuze.
Meestal dus op privégebied
en in je eigen vrije tijd.
Wanneer je iets doet,
let er dan op dat je ophoudt
zodra je merkt dat je plezier afneemt.

.

Ook als je bijna klaar bent?

.

Juist dan is het belangrijk te kunnen stoppen.

.

Waarom?

.

Omdat je werkelijke aandacht belangrijker vindt
dan het resultaat,
dan de beloning of wat anderen ervan vinden.
Meestal gaat men echter door.
Ze vinden dat de tuin er netjes uit moet zien.
Maar omdat ze vaak geen zin hebben in tuinwerk,
doen ze het snel om er vanaf te zijn.
Deze aandacht is de aandacht van de buitenkant,
de presentatie.
Er gaat geen verbondenheid met de tuin vanuit.
Veel tuinen worden zo gemaakt
dat er weinig onderhoud voor nodig is.
De natuurlijke ruimte om het huis wordt ontkend
door de kwaliteit van de aandacht
die men er nog voor overheeft.
Wie deze levenshouding onafgebroken toepast,
verliest het plezier in zijn leven.

.

Dus beginnen in je vrije tijd?

.

Ja, en dan ophouden zodra je merkt
dat je er niet meer ten volle bij bent.
Wanneer je dit leert toepassen,
zul je met de goede energie het werk beëindigen
en voldoende energie overhouden voor een andere activiteit.
Bovendien zul je door deze afronding
een goede herinnering aan het werk overhouden.
Deze herinnering zorgt ervoor
dat je je in gedachten al weer voorbereidt
op de volgende verbinding met dit werk.
Wanneer je dan de volgende keer verder gaat,
stroomt de energie je weer tegemoet.
Je hebt plezier in je werk,
en door je goede aandacht wordt het werk goed gedaan.
Wie de eenheid tussen aandacht, energie en resultaat
leert opmerken en steeds vaker beoefent,
zal het ook naar andere delen van zijn leven willen verplaatsen.
Zo dijt deze levenshouding uit
en zul je erachter komen dat echte aandacht,
gericht op het werk en op niets anders dan dat,
een ongelooflijk sterke en vernieuwende levensenergie
aan je dag zal schenken.

.

(c) Theije Twijnstra

Ik vind de dood maar een angstig iets.
Waarom bestaat de dood?
Hoe kan ik de functie beter leren begrijpen
en daardoor mijn angst reguleren?
Nu is het soms zo ongebreideld
dat ik ervan in paniek kan raken.
Manisch bijna, zo opgewonden ben ik dan aan het praten,
de hele dag over de dood die ik dan in alles zie.

.

Wat wilt u weten?

.

Waarom de dood noodzakelijk is?
Want blijkbaar is dat zo.

.

Dankzij de dood evolueert de mens.
De dood bestaat uit verschillende niveaus.
Eerst is er de aangekondigde dood.
Men is aangekondigd te sterven,
via een medicus of via het eigen gevoelsleven.
Dat laatste is eigenlijk altijd het geval
want het gevoelsleven herkent wat de arts zegt of juist niet.
In het laatste geval kan de arts
wel iemand daarmee beangstigen
maar in het gevoelsleven is een ander weten aanwezig
en dit weten is sterker dan welke aankondiging ook.
Een andere fase is het sterven zelf.
De overgang van het aardse bestaan naar het volgende.
Sommigen nemen de tijd voor dit proces
en liggen weken op sterven,
ze gaan zachtjes elke dag iets meer weg.
Anderen sterven in veel kortere tijd.
Dan is er nog de plotselinge dood
door een of ander trauma.
Wie plotseling sterft heeft het daarna moeilijker
want de ‘aanloop’ naar de andere kant
heeft hij niet meegemaakt.
Hij moet, terwijl hij al gestorven is,
mentaal nog ’sterven’,
verwerken dat hij al dood is voor de aarde.
Dan is er de dood zelf
zoals we die als nabestaanden ervaren.
Het zien van een lichaam dat niet meer bezield is,
‘leeg’, is, zonder bewoner is achtergebleven.
De dood dient onze groei,
de reis door de evolutie
waarin we leven in en leven uit gaan
en zo ons ontwikkelen in bewustzijn.

.

Zonder dood kunnen we niet verder komen?
Dan zouden we op hetzelfde bewustzijnsniveau blijven steken?

.

Precies.
We hebben de dood nodig als een definitieve scheiding
van de aarde om zo tot onszelf te kunnen komen.

.

We kunnen op aarde niet tot onszelf komen?

.

Op aarde worden we geconfronteerd met allerlei vormen
en energieën die op ons afkomen.
De aarde is te vergelijken met een grote stad,
een drukke metropool waar alles te koop is,
waarin van alles te doen is
en waar we overstelpt worden met indrukken.
Thuis ben je in je eigen sfeer.
Daar heb je de rust die je verlangt,
de inrichting, de kleuren, de geuren en geluiden
die je zelf hebt uitgekozen,
daar heb je een eigen plekje.
Ik weet dat dit eigen plekje niet voor iedereen even perfect is,
maar het gaat om je te kunnen voorstellen
wat het verschil is tussen de sfeer in de drukke wereldstad
en de sfeer thuis.
Die verschillen meestal sterk.
Zo ongeveer is de aarde ten opzichte van de sfeer
van na je aardse leven,
als je in je eigen afstemming bent aangekomen.
Dan ben je ook op je eigen plek.
Hoe meer je je hebt ontwikkeld,
hoe fijner, vrediger en harmonischer dit eigen plekje is.
Dan wil je er op een zeker niveau niet meer van weg.

.

Dus als je gestorven bent kun je ook blij zijn
dat je niet meer naar die chaos hoeft terug te keren?

.

Zeker.
Wie al wat verder is gekomen in zijn evolutie
zal steeds minder naar de aarde verlangen.
Vergeet niet:
thuis bepaal je wie je binnenlaat,
wat je wil doen,
wat bij je hoort,
waar je je fijn bij voelt.
Hoe verschilt dit met het leven te midden van anderen
waarbij je door allerlei energieën wordt beïnvloed?

.

Waarom is er zo weinig over het leven na de dood bekend?

.

Omdat er zo weinig bekend is over het leven vóór de dood.

.

Voor de dood?

.

Het leven, wat we meemaken,
dit alles is de uitkomst van ons bewustzijn.

.

Dat snap ik niet.
Ik ben bang voor de dood.
Is dat de uitkomst van mijn bewustzijn?

.

Hoe kan het iets anders zijn?
De dood als beleving is het meest individuele
wat een mens kan meemaken.
Evenals de geboorte,
maar dan is de mogelijkheid het te begrijpen
nog niet gevormd.
Dat u bang bent voor de dood
komt niet omdat de dood zelf angst aanjaagt,
maar uw beeld ervan.
Verander het beeld van de dood
en u verandert uw angst.

.

Maar hoe doe ik dat?

.

Door te beseffen dat u naar uzelf op weg bent.
Oneindig.
Door in te zien dat u zich op een lange reis bevindt
die door vele levens is gegaan
en nog vele overgangen in groei zal beleven.
De angst voor de dood is direct verbonden
met de hechting aan de materie,
aan de mensen,
aan wat in ons leven gebeurt.
Hoe meer u zich aan dit alles hecht,
hoe moeilijker u de dood zult vinden.
Dan zult u de dood als een ontnemer zien
van alles wat u juist bij u wilt houden.
Maar wanneer u de dood kunt zien
als een grens die gepasseerd wordt
om in een ander land te kunnen komen,
vreest u de grens niet langer,
maar ziet u deze als een afronding
van een gedeelte van de reis
die u heeft afgelegd
en verheugt u zich op het volgende traject van uw reis.

.

Ik wou dat ik het zo kon zien.

.

Wat houdt u tegen?

.

Dat ik het moeilijk vind de mensen achter te laten
van wie ik hou.

.

Maar u laat niemand achter.
Iedereen waar u van houdt,
verblijft in uw innerlijk en zult u,
als dit op uw beider weg ligt, weer ontmoeten.
Dan zult u beiden uw groei beleven.

.

Waarom maakt het idee me dan nog zo droevig?

.

Omdat u de diepte mist
om de werkelijkheid van dit gebeuren aan te voelen.
Ga naar huis.
Neem uw thuis in u op.
Vermenigvuldig dit gevoel met twee
als u er zich gelukkig voelt.
Vermenigvuldig dit gevoel met vier
als u zich er zo thuis voelt dat u zichzelf kunt zijn.
Vermenigvuldig uw gevoel met zes
als u het moment beleeft waarin de tijd oplost,
de ruimte verdwijnt
en u en al het andere een eenheid zijn geworden.
Dat is wat de dood u zal brengen.

.

(c) Theije Twijnstra

Al jaren word ik achternagezeten door een ex-vriend.
Hij blijft berichtjes sturen,
staat bij mijn werk te wachten,
bij mij thuis mag hij al niet meer komen,
belt op zonder te reageren,
laat teksten achter onder mijn ruitenwisser,
allemaal heel erg creepy
en ik raak er langzamerhand uitgeput van.
Bovendien ben ik bang dat mijn huidige vriend
hem iets zal aandoen
waardoor hij in de gevangenis belandt.
Iets waar ik mijn ex voor aanzie
zodat ik op die manier ook gestraft zal worden
en weer alleen van hem kan zijn.
Is hier iets tegen te doen?
Wat kán ik doen?
Het beheerst mijn leven.
Het heeft invloed op alles wat ik doe.
Ik durf nauwelijks alleen de stad in,
voortdurend kijk ik om me heen,
ben ik op mijn hoede.
Ik voel me als opgejaagd wild.

.

Je zult een bescherming vanuit jezelf moeten opbouwen.

.

Hoe doe ik dat?

.

Je concentreert je op dat deel van je innerlijk
dat nog geheel vrij is.
Dat licht en spontaan voelt,
dat nog onbesmet is van angst en onzekerheden,
verplichtingen, verwachtingen.
Daar ga je eerst naar toe in gedachten.
Je gaat rustig ergens zitten.
Je ontspant je,
je sluit je ogen en zoekt in je gevoel naar een tijd en plaats
waar je nog geheel zorgeloos was.
Als je die plek en herinnering hebt gevonden,
kun je beginnen.
Herinner je die tijd nog?

.

Ja, gelukkig wel.
Ik was nog klein.
Ik wachtte tot mijn vader thuiskwam van zijn werk.
Ik was daar in dat ene, speciale stukje van de tuin
waar ik hem van verre kon zien aankomen op zijn fiets.
Dan zag ik zijn hand al omhooggaan en ik zwaaide terug.
Het weten van die nadering,
die zekerheid, die liefde,
dat is mijn gelukkigste herinnering.

.

Leeft je vader nog?

.

Helaas.

.

Ga terug naar die tijd en voel weer hoe je wacht op je vader.
Je ziet hem nog niet.
Je weet dat hij elk moment zichtbaar kan worden.
Neem dat moment als kern van je nieuwe wereld.

.

Nieuwe wereld?

.

Ja, je nieuwe wereld die de oude waarin je nu leeft,
zal laten verdwijnen.

.

Dat zou fijn zijn.

.

Je maakt deze herinnering elke dag groter en dieper
door het verhaal dat je maakt.

.

Verhaal?

.

Je ziet je vader aankomen nadat je eerst op hem hebt gewacht.
Je vader komt dichterbij, is dan bij je.
Je praat met hem.

.

Maar dat deed ik toen niet.
Hij tilde me op, kuste me
en ik huppelde voor hem uit.

.

Maar nu ga je deze herinneringen herschrijven.
Nu ben jezelf veranderd
en ga je met je vader spreken.
Je vraagt hem wat je moet doen
om zo blij als nu te kunnen blijven.
Je luistert naar de raad van je vader.
Misschien krijg je niet meteen antwoord, maar je houdt vol.
Je weet dat je vader je hierbij kan helpen.

.

Ik ben dus ouder dan toen?

.

Je bent nog jong maar met een bewustere houding.
Wacht tot je een aanwijzing van je vader krijgt.
Als dit gebeurt,
dan vertel hem de volgende keer als je dit verhaal beleeft,
van je actuele leven.
Van je angsten en je zorgen.
Zo zul je samen met je vader
tot een andere reactie komen dan die je nu beleeft.

.

Maar dat zal niets veranderen!
Mijn ex trekt zich van niemand wat aan.

.

Daarom is het belangrijk dat jij wél verandert.
Je verandert doordat je je angst langzaam leert achterlaten
en je vertrouwen daarvoor in de plaats te stellen.

.

Vertrouwen?
Maar dat heb ik helemaal niet.
Het lijkt wel of niemand hier iets op weet.
Ik heb echt het gevoel dat ik er helemaal alleen voor sta.

.

Dat is ook zo.
Maar dat moet je niet langer als een onrecht zien
maar als een noodzakelijkheid
om grondig te kunnen veranderen.
Je vader helpt je hierbij.

.

Was het maar waar dat hij nog leefde.

.

Ga in gedachten terug naar deze onbezorgde herinnering.
Gebruik de beelden die je nog weet,
activeer de relatie met je vader,
vraag hem om raad.
Hij zal je helpen om in een andere gemoedstoestand te komen.
De invloed van anderen wordt grotendeels bepaald
door de kwaliteit van onze reacties.
Hoe vrijer en zelfstandiger wij kunnen worden
hoe minder de ander ons kan raken.

.

Waarom moet mij dit overkomen?

.

Vraag dat aan je vader.
Leg al je vragen aan hem voor.

.

Ik denk door mijn eigen eenzaamheid.
Alleen bij mijn vader voelde ik me veilig, vrij, helemaal mezelf.

.

En nu voel je je het tegenovergestelde.
Dit betekent dat je je nu aan de andere zijde
van hetzelfde spectrum bevindt.
Waar je eerst door vrijheid werd gedragen,
zul je dit nu zelf moeten veroveren.
Je zult alle moeite en inzet moeten tonen
wil je vader nu nog iets voor jou kunnen doen.
Zoals hij toen jou droeg,
zo zul je nu eerst jezelf moeten dragen
voordat hij je kan helpen met zijn raad en rust.
Het leven dat je nu leidt,
gevangen als het is,
dient om je te bevrijden.
Geloof niet in wat er gebeurt.
Geloof in de functie die het voor jouw groei bezit.

.

(c) Theije Twijnstra

Wat is de rol van andere mensen in je leven?

.

Ze laten je aan jezelf zien.

.

Dat begrijp ik niet.
Ze kennen me vaak niet en toch laten ze mezelf zien?
Hoe bedoelt u dit?

.

Elk mens roept een reactie bij je op.
Het leren kennen van je reacties ontsluiert wie je bent.

.

Sommige mensen vind ik hoogst irritant.
Wat ontsluieren ze van mij?

.

Dat ze je weten te raken
en wel zo dat je er boos of gefrustreerd van wordt.
Het betekent dat je geen mogelijkheden hebt
daar een antwoord op te geven
dat vanuit vrijheid is ontstaan.
Je reacties zijn nog gevangen.

.

Gevangen?

.

Ja, gevangen in ergernis. In frustratie.

.

Maar als ik wel vrij zou zijn in mijn reactie op deze mensen,
hoe zou ik dan reageren?

.

Dan zou je hun gedrag doorzien.
Dan zou je opmerken dat ze er op uit zijn
anderen te tergen en daar genoegen aan te beleven
.

.

Ja, dat zou ik graag kunnen.
Zo ontspannen reageren dat ik alles kan zeggen wat ik wil…
Hoe bereik je dat?

.

Door je ergernis te ontrafelen en te leren doorgronden.
Waarom voel je je machteloos tegenover die mensen?

.

Omdat ze… ze zijn zo glad, zo onaanraakbaar.
Net alsof ze al een voorsprong op je hebben
als ze hun cynische opmerkingen maken.

.

Ze hebben ook een voorsprong.

.

Hoe dan?

.

Doordat ze door hun manier van doen weten
dat anderen zich daar ongemakkelijk onder voelen.
Ze hebben er een vaste gewoonte van gemaakt
om op die specifieke manier met mensen om te gaan.

.

Waarom?

.

Omdat ze op die manier de situatie onder controle hebben.
Het is een vorm van bescherming
in de vorm van cynisch en agressief gedrag.

.

Wat willen ze dan beschermen?

.

Precies, dat is de goede vraag.
En daarmee ook de juiste reactie op hun gedrag.

.

Hoe bedoelt u?

.

Wanneer je zo’n cynisch iemand ontmoet,
dan realiseer je je dat deze zich wil beschermen.
Wat je ziet is angst in de vorm van cynisme.
Wanneer je niet meer op de vorm leert reageren
maar op de achterliggende reden gericht bent,
zul je je minder gefrustreerd gaan voelen.

.

Hun manier van optreden is vaak heel overtuigend.
Ze zijn al begonnen voordat jij je wat dan ook kunt realiseren.
Ze hebben de deur nog niet geopend
of ze stralen al hun controle en overmacht uit
over de ruimte en iedereen die daar is.

.

Zo denk je er nu over op basis van je ervaringen.
Je zult je er ook op moeten voorbereiden.
Je zult je moeten realiseren dat deze mensen zich verschuilen
achter hun grote mond,
hun intimiderende gedrag.
Je zult door deze presentatie heen moeten leren zien.

.

Dat vind ik heel moeilijk.
Het is niet alleen de presentatie,
het is ook de sfeer die meteen ontstaat
als zo’n iemand binnenkomt.

.

De sfeer is het gevolg van het geloof
dat de anderen aan dit gedrag verlenen.
Het komt er op aan je ongeloof te oefenen.
Geloof dit gedrag niet.
Geloof geen enkel gedrag dat angstig maakt,
intimiderend, onverschillig
of op een andere manier disharmonisch is.
Geloof het niet.
Het is een facade.
Een bescherming die is aangebracht.
Zie deze bescherming.
Zie dat deze mensen bang zijn, onzeker,
zichzelf overschreeuwend.
Zie dit alles vanuit een grote kalmte.
Omdat je weet dat het niet waar is.

.

Ik weet niet of ik dit kan.
Zo sterk voel ik me ook niet in mijn schoenen staan.

.

Dan laat je nog een poosje intimideren,
ergeren, tot je wel de motivatie hebt jezelf aan te pakken.
Blijf niet hangen in een onbeslistheid.
Dat is de meest onproductieve manier om verder te komen.
Durf een keuze te maken.
Een keuze maakt duidelijk wat je doet.
Als je blijft hangen in besluiteloosheid en klagen
ontneem je jezelf de kans om duidelijker te beleven
wat je overkomt.
Als je beslist: ik voel me nog niet sterk genoeg
om verder dan dit gedrag te kunnen zien,
dan beleef de frustratie op een dieper niveau.
Dan voel hoe dat gedrag je steeds verder in het nauw brengt.
Hierdoor zul je sneller leren begrijpen
dat het nooit om de ander gaat
maar altijd om jezelf.
Jij bent degene die kiest.
Ook je reacties zijn keuzen.
Alles wat je doet is een keuze.
Hoe scherper je dit leert aanvaarden,
hoe sneller je jezelf kunt bevrijden
van onaangename anderen
die in wezen niets anders doen
dan jouw ontwikkeling
in onafhankelijkheid te activeren.

.

En hoe zit het dan met mensen
met wie je juist heel goed overweg kunt?

.

Met hen vier je de overwinningen
die in jullie innerlijk hebben plaatsgevonden.

.

(c) Theije Twijnstra

Op 1 januari 2019 zijn bijna alle boeken in Nederland duurder geworden.

Het gevolg van een BIW-verhoging van 6% naar 9% en een mogelijke

prijsaanpassing die velen langs deze weg doorvoeren.

Bij uitgeverij Voltare blijven de prijzen echter ongewijzigd

waardoor al onze uitgaven, waar u ze ook bestelt,

dezelfde verkoopprijs hebben als in voorgaande jaren.

Voltare wenst haar donateurs,
lezers en bezoekers van deze site
een jaar van vriendelijkheid, intelligentie en daadkracht.

(5)

Alleen als bewustzijn in gelijke mate uit kennis én liefde bestaat, is er sprake van intelligentie.

.

(c) Theije Twijnstra

(4)

Aan wat je hebt achtergelaten kun je aflezen waarin je vooruit bent gegaan.

.

(c) Theije Twijnstra

(3)

In onze afbraak zijn we duizenden keren geweest.
Door onze negatieve keuzen.
Door ons egoïsme.
Door onze uitleving.

;

In de opbouw zullen we duizenden keren moeten zijn.
Met ons vertrouwen.
Met onze inzet.
Met onze aanvaarding.

.

En als we deze reis hebben volbracht,
komt de eerste keuze opnieuw:
afbraak of opbouw?

.

(c) Theije Twijnstra