Waarom is alleenheid zo’n moeilijk gevoel om mee om te gaan?
Je wordt erdoor overvallen op de gekste momenten.
Onder een feestje.
Op een vergadering.
In een drukke winkelstraat.
Thuis onder het eten met je gezin.
Het kan overal toeslaan.
Wat is alleenheid?
Hoe kan ik dit zo leren begrijpen
dat als ik het een andere richting kan geven,
dat ik het dan kan omzetten in een ander, meer zinvoller gevoel?
Is het duidelijk wat ik bedoel?

.

Heel duidelijk.
Het gevoel van ongeborgenheid dat u beschrijft,
hoort bij de ontwaking van ons bewustzijn.

.

In welke zin?

.

In de zin dat de beleving van deze eenzaamheid
ons in contact brengt met dat deel in ons
dat op onze aandacht ligt te wachten.
De eenzaamheid die we beleven
is een fase van onze ontwikkeling waarin we deze beleving
vergelijken met eerdere tijden.
In die eerdere tijden ervoeren we geen eenzaamheid.
Integendeel: we voelden ons toen juist geborgen.
Het is de herinnering aan deze geborgenheid van toen
die ons nu eenzaam laat voelen.

.

Dus eenzaamheid is een soort heimwee?

.

Eenzaamheid is een heel gelaagd begrip.
Melancholie is één van de lagen.
Hoe dieper we tot de eenzaamheid als ontwikkelingsfase doordringen
hoe meer lagen tevoorschijn zullen komen.

.

Dus wat ik beleef is een fase van dit proces,
gebaseerd op een herinnering waarin ik me wel geborgen voelde?

.

Dat is het eerste deel van de eenzaamheid.
Zolang we dit eerste deel willen ontwijken
houden we onszelf op dezelfde plaats in deze ontwikkeling.
Niemand kan zijn groei werkelijk tegenhouden,
maar vertragen kan wel.

.

Hoe kan ik dan beter met mijn eenzaamheidsgevoelens omgaan?

.

Door ze te zien als een proces
dat werkzaam is om u te bevrijden van het verleden
en u voor te bereiden op de toekomst.
In het verleden ligt uw geborgenheid,
maar vanuit het actuele perspectief gezien,
ook uw afhankelijkheid.
In de toekomst ligt uw onbekendheid
maar ook uw onafhankelijkheid.
Het traject tussen afhankelijkheid en onafhankelijkheid
wordt gekenmerkt door eenzaamheid.
Het is de woestijn die tussen twee groeigebieden is gelegen.
Alleen het doorlopen van deze woestijn
maakt een wezenlijke verdieping van uw gevoelsleven mogelijk.

.

Als ik u goed begrijp
zullen deze gevoelens van eenzaamheid
op een zeker moment veranderen.
Hoe werk je het meest mee aan deze tocht door de woestijn?

.

Door te begrijpen dat u op weg bent naar uw onafhankelijkheid.
Deze onafhankelijkheid is op dit moment nog niet voelbaar noch voorstelbaar.
Daarom zal ik er iets van vertellen
opdat deze onafhankelijkheid beter voorstelbaar zal worden.
Hierdoor zult u een ’staf’ hebben om op moeilijke delen van de tocht
even op te steunen.

.

Heel graag.

.

De onafhankelijkheid waar u naar op weg bent,
zal u duidelijk maken dat u over een schuilplaats beschikt
die vrij is van elke andere invloed.

.

Een schuilplaats?

.

Een plaats waar u zich geborgen voelt.
Veilig en vredig.

.

Dat lijkt me heerlijk.

.

De onafhankelijkheid die u dan zult ervaren
zal u duidelijk maken waarom u het leven ondergaat
zoals u dat ervaart.
Antwoorden zullen uit uw innerlijk opstijgen en uw bewustzijn verlichten.
Ontdekking na ontdekking zult u beleven.
Deze innerlijke onafhankelijkheid maakt u duidelijk
in welke wereld u uiterlijk leeft.
U kijkt er dan ‘doorheen’.
Wat u ziet zal niet fraai zijn.
U zult meer tijd nodig hebben
om uw dagen te verwerken
omdat de diepte van uw betrokkenheid bij het bestaan
veel intenser is geworden.
Deze onafhankelijkheid zal u ook verbinden
met de wereld die zich van het aardse leven heeft losgemaakt.
Zowel de negatieve zijde hiervan
als de positieve zijde zult u leren ervaren en kennen.
De ervaring met de negatieve zijde wordt u gegeven
om u duidelijk te maken dat u alleen voor het positieve zult moeten leren kiezen
en dat zelfs een enkele negatieve gedachte al gevaarlijk kan zijn.
Deze fase van uw ontwikkeling
brengt u in contact met uw diepere gevoelsleven
en daarmee met een geborgenheid
die u niet eerder zo diep en volledig heeft beleefd.

.

Is religie dan nog nodig?

.

De plaats van de religie zal dan worden overgenomen
door een directe verbinding met het ontstegene.
Er zal dan geen tussenkomst van religieuze mensen of systemen
meer nodig zijn.
Dit vooruitzicht geeft een heel ander perspectief
aan het begrip eenzaamheid.

.

Hoe werk ik het meest actief mee
om bij deze onafhankelijke toekomst uit te komen?

.

Door u aan de ene kant u los te maken van uw verleden
door dit te verwerken.
Met verwerken bedoel ik:
denk terug aan de tijd dat u niet eenzaam was.
Laat de bijhorende emoties tot u doordringen
en laat ze vervolgens achter door ze uit te ademen,
mee te geven aan het oneindige.
En aan de andere kant door uw vertrouwen te verdiepen
dat u onderweg bent naar uw onafhankelijkheid.
Hoe het nu ook is,
onvermijdelijk bent u op weg
naar een nieuwe en weer grotere geborgenheid.

.

(c) Theije Twijnstra

Ik ben vaak zo somber.
Het overvalt me als een onverwachte golf van zwaarte,
neerslachtigheid, onoverkomelijkheid.
Ik ga dan even zitten.
Drink een kop koffie, lees de krant, kijk televisie,
even wat afleiding.
Meestal kan ik daarna weer verder met waar ik mee bezig was.
Als kleine zelfstandige moet ik wel mijn deadlines halen.
Nu het steeds vaker terugkeert,
neemt ook de druk toe.
Of beter gezegd: de angst dat ik straks niet meer zal kunnen werken.
Ik heb geen arbeidsongeschiktheidsverzekering
en als ik daaraan denk neemt de angst verder toe.
Ik voel dat ik steeds meer in een fuik terechtkom.
Ik hoop dat ik nog op tijd ben hier uit te komen.

.

De somberheid overvalt u uit het niets?

.

Zo beleef ik het.

.

En als u er nog eens over nadenkt,
is er geen enkele aanleiding te vinden?

.

Ik vraag me weleens af
of ik het werk doe dat ik ambieer.
Maar dan denk ik ook: wees reëel.
Je hebt vaste lasten.
Je hebt geen enkele financiële buffer,
wees blij met wat je hebt.

.

Wat doet u en wat zou u willen?

.

Ik schrijf commerciële teksten voor reclamebureaus en bedrijven.
In het begin vond ik het heel leuk,
maar hoe dieper ik in het vak kom,
hoe meer het gaat tegenstaan.
Je bent vooral bezig om rijken nog rijker te maken
en de anderen zo veel mogelijk geld uit hun zak te kloppen.

.

En wat ambieert u?

.

Ik zou graag schrijver willen worden.

.

Waarover wilt u schrijven?

.

Dat weet ik nog niet.
Iets in mij blokkeert me erover na te denken.
Het is alsof ik het me dan helemaal moeilijk zal maken
om het huidige werk nog te kunnen voortzetten.

.

Zou er nog een andere reden kunnen zijn die u somber maakt?

.

Niet dat ik zou weten.
Ik heb geen relatie maar voel me daar heel goed bij.
Als er iemand in mijn leven komt,
gebeurt het vanzelf, is mijn overtuiging.
En zo niet, dan vind ik het ook prima.
Nee, ik voel me verder juist heel senang.

.

Somberheid ontstaat vaak als we ons machteloos voelen.
Bij u neemt dit gevoel steeds verder toe doordat u geen uitweg ziet.
Zodra een uitweg wordt gevonden,
neemt de druk af,
zoals ook het ventiel de stoom van een hogedrukpan laat ontsnappen
en de druk afneemt.
U wilt graag schrijven vanuit uzelf.
Vanuit uw eigen motieven.
U bent de commerciële wereld moe?

.

Precies.
Ik ben er destijds min of meer ingerold.
Het ging gemakkelijk,
alles ging vanzelf en de verdiensten waren heel goed.
In het begin was ik ook heel enthousiast.
Maar langzaam voel ik dat ik iets verraden heb.

.

Wat?

.

Mijn talent.
Daar moet ik toch iets beters mee doen?

.

Om hier uit te komen zult u kunnen beginnen met een dagboek.
Daarin schrijft u uw strijd op.
U gebruikt uw talent om hier uit te komen.
Daarvoor heeft u uw talent.
Om het zo te gebruiken dat u zichzelf leert kennen.

.

Een dagboek?
Gewoon elke dag bijhouden wat er gebeurt?

.

Bijhouden wat er zich in u afspeelt in deze periode van uw leven.

.

Maar ik heb het al zo druk!

.

Wilt u hier uit komen of niet?
Schaf een leeg schrift of boek aan
en begin uw gevoelens te vertolken.
Alles wat er in u omgaat.
Uw somberheid, de commercie, uw leven,
alles wat via uw gevoel tevoorschijn komt.

.

Maar schrijf ik mezelf dan niet dieper in de put?
Ik wil die gevoelens van somberheid juist niet voelen.

.

Maar u moet ze juist wél voelen.

.

Waarom?

.

Omdat ze u willen duidelijk maken
dat u iets in uw leven moet veranderen.
Ze zijn er niet om u te breken of tegen te werken
maar om u sterker te maken.
U bevindt zich tussen twee werelden.
De wereld die u achter moet laten
en de wereld die u tegemoet gaat.
Hoe beter u deze overgang maakt,
hoe beter u met beide werelden zult kunnen omgaan.
Zowel in het achterlaten, het afronden, het verwerken,
als in het tegemoet gaan, het verwelkomen, het beginnen.

.

Denkt u dat dit mij van mijn somberheid zal bevrijden?

.

Wie zijn talenten niet gebruikt, wordt somber.
Deze somberheid is het gevolg van de waarneming
dat iets kostbaars wordt verwaarloosd.
Of niet goed gebruikt.
Zie uw commerciële schrijven als een periode
die u naar dit punt van ontwikkeling heeft gebracht.
Verfoei deze tijd niet,
want daarmee bemoeilijkt u de overgang.
Zie de waarde van uw verleden
opdat de toekomst van grotere waarde kan worden.

.

Alles opschrijven…
Alles wat me overkomt, wat ik voel,
wat ik vrees, wat ik hoop…
Het rare is dat als ik dit hardop zeg
het me wel een soort energie geeft…
Alsof ook dat wat ik vrees bevattelijk voor me wordt.

.

Denk rustig na over ons gesprek.
Kies uw eigen tijd.
Uw eigen motief dit avontuur te ondernemen.
Uw somberheid is niet uw vijand maar uw vriend
zolang u bereid bent de bron van deze boodschap te willen leren kennen.

.

(c) Theije Twijnstra

Wat is eigenlijk de bedoeling van ouders en kinderen?

.

Hoe bedoelt u dat?

.

Nou ja, in het algemeen.
Het verhaal van ouders en kinderen.
Hoe moet je dat zien?
Wacht. Ik zal wat duidelijker proberen te zijn.
Ouders krijgen kinderen.
Ze zijn er gek op.
Kinderen houden van hun ouders.
Alles oké. Maar dan ontstaat de verwijdering.
Kinderen worden groter, luisteren niet meer, gaan hun eigen weg,
Luisteren naar iedereen behalve de ouders,
ze gaan het huis uit, leven hun leven,
soms blijft de band, soms niet.
Wordt alles een verplichtring.
Een schijnvertoning.
En de ouders vragen zich af:
waar is het kind gebleven dat ik heb grootgebracht?
En de kinderen vragen zich af:
wie zijn mijn ouders?
Ken ik ze wel zo goed als ik denk?
Natuurlijk gaat het bij iedereen anders,
maar het feit blijft dat je vaak meer contact met anderen hebt
dan met je kinderen.
Terwijl die eigenlijk het dichtst bij je zouden moeten staan.
Begrijpt u nu wat ik bedoel?

.

De relatie tussen ouders en kinderen
is het verhaal van een bepaalde groep mensen
die elkaar tot groei zijn.
Soms is de een ouder, soms de ander.
Soms is de een een broer, soms een oom
of een andere verbintenis die ooit familie is geweest.

.

Ze helpen elkaar verder, zegt u.
Maar hoe moet ik dat zien?

.

Ouders geven het kind de mogelijkheid een aards leven te ervaren.
Dat is een groot gebaar.
Soms zit achter dit gebaar een triest verhaal.
Het kind wordt het leven geschonken
omdat het ooit door de moeder van nu is vermoord.
Nu brengt ze dit in orde door een nieuw leven te schenken.
Met dit kind zal ze het niet gemakkelijk hebben.
Andere moeders schenken vanuit vrijheid.
Of vanuit een minder fataal verleden.
Centraal in alle gezinsrelaties staat de taak van de ouders
ten opzichte van het kind.

.

En die is?

.

Ruimte geven.

.

Leeg eens uit.

.

Ruimte geven betekent hier:
je geeft het kind twee ruimten: een fysieke en een mentale.
De fysieke ruimte is in het begin nog gering
omdat het kind in veel opzichten nog klein en afhankelijk is.
De mentale ruimte is vanaf het begin groot
en zal alleen maar groter moeten worden.
Dit betekent niet dat het kind verwend wordt,
maar dat het de voorwaarden krijgt aangeboden
om zichzelf als levende mentaliteit te leren kennen en te ontwikkelen.

.

Wat houdt dit concreet in?

.

Dit betekent dat een kind als een zelfstandigheid wordt gezien
en dat de opvoeding gericht is op de activering
van deze zelfstandigheid.
Hoe wordt een kind zelfstandig?
Nu leg ik u een vraag voor.

.

Door aandacht?
Door veel tijd met hem door te brengen?

.

Door hem genoeg stilte, alleenheid en verkenningsruimte aan te bieden.
En dan vooral als ze nog heel jong zijn.
Hele jonge kinderen worden vaak voortdurend door volwassen
uit hun eigenheid gehaald.
Men wil een reactie. Een lachje.
Een glimlachje uit dit kleine gevalletje ontlokken.
Zeer nadrukkelijk wordt aandacht opgeëist.
Afgedwongen.
Dit is één van de grootste dwalingen in de opvoeding:
het wegrukken van de eigen verkenning.
Daarom mijn advies: laat dit kind naar de ruimte staren,
laat hem heel gefascineerd naar een bord kijken,
laat hem onderzoekend bezig zijn
zonder commentaar te geven en zonder hem te willen afleiden.
Dat is de ruimte die ik bedoel.
Wanneer ouders dit kunnen opbrengen
geven ze hun kind een goede start.
Helaas gebeurt dit heel weinig.
Het gevolg is een kind dat zo gewend is geraakt
aan externe prikkels en aandacht dat hij daarmee door wil gaan.
Nu hij het zelfstandig doet,
gaan ouders dit vervelend vinden.
Ze realiseren zich niet dat ze aan de wieg hebben gestaan van dit gedrag.
Wanneer ouders echter deze ruimte wel kunnen opbrengen
zullen ze de eigenheid van het kind zien ontwikkelen.
Natuurlijk in de maat van dat specifieke kind.
Ze zullen ook de onafhankelijkheid toejuichen
en dit kind stimuleren zo veel mogelijk zijn leven te verkennen.
Wie deze ruimte niet heeft aangeboden
zal ook later het kind bij zich willen houden.
Dit is op zich een onnatuurlijke reactie.
Eigenlijk dient de opvoeding om het kind,
zodra het los van de moeder is gekomen,
deze ruimte tussen ouder en kind te vergroten.
Alleen niet vanuit de vervreemding
maar vanuit het diepe besef waarom zij ouders zijn
en hij hun kind is.
Ze begrijpen hun rol in de evolutie van het grote geheel.
Wie een opvoeding alleen beziet vanuit een enkel leven,
voedt niet op maar laat zich alleen
door eigen opvoedherinneringen
en maatschappelijke en culturele invloeden richten en bepalen.

.

Dus het verhaal van ouders en kinderen
is het verhaal van de evolutie.
Een mogelijkheid elkaar verder door de levens te brengen?

.

U zegt het heel goed.
Een mogelijkheid ruimte te geven aan het kind.
En de ouders de mogelijkheid te geven
niet vanuit onverwerktheden op te voeden
maar vanuit de bevrijding
die zich in henzelf voltrekt
doordat ze deze ruimte in lichtheid, speelsheid,
echtheid en liefde kunnen aanbieden.

.

.

(c) Theije Twijnstra

Ik maak me zorgen over mijn jongste zoon.

.

Hoe oud is hij?

.

Veertien.

.

Waarom maakt u zich zorgen?

.

Hij is zo stil.
Dat was hij nooit.
Altijd vrolijk, een beetje wild soms, echt jongensachtig.
Ik had veel schik in hem.
Veel lachen.
Mijn man vindt dat ik hem te veel verwen.
En nu vindt hij dat ik me te veel zorgen maak.
Hoe kan ik erachter komen dat er niets is?
Dat ik me alleen maar druk maak over niks?

.

Sinds wanneer is hij stiller geworden?

.

Nog niet zo heel lang.
Een paar maanden misschien.

.

Hoe reageert hij als u vraagt hoe het met hem is?

.

Zoals hij altijd doet: ‘goed! Hoezo?’
‘Nou omdat je veel stiller bent geworden,’ zeg ik dan.
‘Dat lijkt zo,’ zegt hij dan.
Maar het is wel zo.
Je hoort zulke afschuwelijke verhalen
over kinderen die gepest worden,
gelokt worden door pedofielen,
gechanteerd worden.
Hoe weet ik dat er niets met hem aan de hand is?

.

Dat weet u niet.
Uw kind bevindt zich op het snijvlak van de volwassenheid.
Dit is een heel turbulente tijd om het gedrag van uw kind in te schatten.
Er kan iets met hem zijn dat hij liever voor zichzelf houdt.

.

Zoals?

.

Dat hij ontdekt dat hij op jongens valt bijvoorbeeld.
Dat is een verwarrend gevoel op die leeftijd.

.

Denk u dat het dat is?

.

Ik geef alleen een voorbeeld van wat er aan de hand zou kunnen zijn.
Hoe gaat het op school?

.

Daar gaat alles als normaal.
Hij spijbelt niet.
Hij is alert en attent volgens zijn leraar.
Maar ook dat vind ik verdacht.

.

Waarom?

.

Omdat hij op de basisschool en in de brugklas altijd een gangmaker was.
Hij zorgde eerder voor veel onrust en chaos
dan dat hij alert en attent was.
Ik zie dat als maskerend gedrag.

.

De belangrijkste periode van de opvoeding,
de tijd waarop u de meeste invloed heeft,
bevindt zich in de eerste levensperiode.
Daarna begint de buitenwereld invloed uit te oefenen
die vanaf groep drie definitief toeslaat.
Dit vooral door de invloed van leeftijdgenootjes.
Wanneer u in de beginperiode
uw waarden en inzichten hebt doorgegeven aan uw kind
dan heeft u gedaan wat u kon doen.
Het is heel moeilijk om in de pubertijd invloed uit te oefenen
als er geen basis is gelegd in de begintijd.
Wat heeft u aan uw kind meegegeven in die tijd?

.

Wat iedere ouder doet.

.

En dat is?

.

Ja, gewoon. aandacht geven, op tijd naar bed, spelletjes doen,
het gezellig hebben met elkaar.

.

En heeft u ook met hem gepraat?

.

Ja natuurlijk.

.

Over alles?

.

Alles. Dat is niet mogelijk.
Het is een kind.
Je past je aan.
Nee, zeker niet over alles.

.

Waarover dan zeker niet?

.

Over de dood.
Moord. Verkrachting. Alle ellende.
Die heb ik zo veel mogelijk buiten beeld gehouden.

.

Waarom?

.

Omdat ik hem niet bang wilde maken.
Ik vind dit nogal domme vragen.
Het is toch logisch dat je met een klein kind
niet over de verschrikkingen van de wereld praat?

.

Niet als losstaand onderwerp,
maar als het ter sprake komt is het goed hierbij aan te sluiten.
Uw zorgen van nu liggen in het verlengde
van hoe u toen op uw kind reageerde.

.

Hoe dan?

.

Het gaat er niet om, om een kind met angst
en verschrikkingen te confronteren.
Waar het wel om gaat
is dat men het leven zoals dat een gezin binnenkomt
via de buitenwereld, dat daar met elkaar over gesproken wordt.

.

Moet je met kleine kinderen over het nieuws praten?

.

Het gaat om wat van buitenaf doordringt
tot de beschermde wereld van het gezin.
Je kunt het gezin zien als een geïsoleerde omgeving
ten opzichte van de brutale buitenwereld,
maar je kunt het gezin ook zien als een oefenplaats voor later.
Kinderen merken heel veel op.
Ze beginnen er niet altijd over.
Ouders kunnen met elkaar over de buitenwereld praten.
Niet op de veroordelende manier
maar op een onderzoekende manier.

.

Onderzoekende manier?
Wat verwacht u van mij?
En van mijn man trouwens ook?
Daar heb ik helemaal de tijd niet voor.
Ik kom thuis, het is al laat. Snel eten klaarmaken,
mijn man komt thuis,
kinderen zijn druk of moeten nog worden opgehaald,
in welke eeuw leeft u eigenlijk?

.

In de uwe.
Maar er is ook een andere tijd die van alle tijden is.
Dat is de tijd van de aandacht.
Dat is de tijd van het onderzoek.
Wanneer u en uw man over iets praten
dat op dat moment speelt en veel losmaakt in de maatschappij,
dan merkt u vanzelf hoe uw kinderen daarop aanhaken of niet.
Door er zelf over te beginnen opent u het onderzoek.
Als uw kinderen op deze manier van jongs af aan
leren mee te denken over zichzelf en de wereld waarin ze leven,
zult u wanneer ze ouder zijn zich minder zorgen maken.
U heeft immers hun gedachten en reacties zien ontwikkelen?

.

Kan dit nog steeds?

.

Het is nooit te laat.
Maar laat eerst uw bezorgdheid achter u
omdat anders te geforceerd bent in uw benadering.

.

Maar ik bén bezorgd!

.

Bent u bezorgd of verliest u de controle?

.

Ik weet het niet meer.
Ik had gedacht helderheid bij u te vinden
maar ik voel me beroerder dan toen ik kwam.

.

.

Is het te laat?

.

Dat bepaalt u. Zolang u zich bezorgd maakt,
zegt u eigenlijk tegen uw kind:
ik vertrouw je niet.
Ik denk dat het slecht met je gaat.
Alleen ik kan je redden.

.

Dag zeg ik niet!

.

U beleeft het zo.
Maar met die houding duwt u uw kind weg.
Kom eerst zelf tot rust.
Schenk hem het vertrouwen van zijn zelfvoorzienendheid
en wacht op een natuurlijk moment
om met hem over de wereld buiten te praten.
Ga niet rechtstreeks naar zijn binnenwereld.
Als hij dat wil, gaat het vanzelf in die richting.
Dat is wat u nu het beste kunt doen.
Zowel voor uzelf als voor uw kind.

.

(c) Theije Twijnstra

Hoe kom je tot jezelf?

.

Door naar uzelf op weg te gaan.

.

Snap ik.
Maar hoe doe je dat?
En is dat bij iedereen mogelijk?
Ik heb al zo veel geprobeerd,
maar het lijkt bij mij niet te lukken.

.

Hoezo niet bij u?

.

Nou omdat ik anderen zie die zeggen wel zichzelf te zijn.

.

Misschien stelt u hogere eisen aan dit begrip?
Vergelijk u niet met anderen.
Dat maakt het heel verwarrend.
Spreken anderen de waarheid?
Of doen ze zich beter voor?
Jezelf met anderen vergelijken is onmogelijk
omdat we onszelf zo slecht doorgronden.

.

Oké.
Blijft over hoe kom je dichter bij jezelf?

.

Welke afstand voelt u nu tussen uzelf en hoe u zich gedraagt?

.

Als mega groot.
Ik zie mezelf acteren.
Dat vind ik vreselijk.
‘t Gebeurt onder mijn ogen.
En het gaat zo snel dat ik al een toeschouwer ben voordat ik het weet.
Toeschouwer van een verschrikkelijk rollenspel.
Het toneelstuk van mijn leven.

.

En wat denkt u als u uzelf ziet?

.

Dan denk ik:
stel je niet zo aan.
Doe niet zo overdreven.
Kijk niet zo aanbiddend.
Een puber is er niks bij.

.

Wie kijkt er dan naar u?

.

Dat ben ik zelf!

.

Ja, maar welk deel van uw identiteit?

.

Deel?

.

U neemt duidelijk vanuit een andere energie waar
dan die u waarneemt en die u verfoeit.
Wie is deze waarnemende identiteit?

‘.

Dat zou ik iet weten.
Het gebeurt voordat ik er erg in heb.

.

Denk na.

.

Wat dat is…

.

Wat denkt deze over wat ze ziet?

.

Die vindt dat verschrikkelijk.
Stuitend! Onterend. Die is hels.

.

Het is dus een boze energie.

.

Absoluut.

.

Waarom is deze zo boos?

.

Omdat het zo onecht is wat daar gebeurt.
Het is toneel!
Het is een farce.
Ik word vanzelf kwaad als ik eraan denk.

.

Deze persoon is boos omdat het niet waar is wat ze ziet.
Tegelijk is ze machteloos omdat het al gaande is.
Hoe komt degene die speelt zo snel
en laat deze de ander zo machteloos toekijken?

.

Geen idee.
Het is al begonnen…

.

Ja, dat heeft u al gezegd.
Voordat u het in de gaten hebt.
Begrijp dat dit een patroon is dat geactiveerd wordt
zodra een ander in de buurt komt.
Patronen werken sneller dan een bewuste deelname.
Patronen verlopen automatisch.
Ze kunnen alleen veranderen door een bewuste keuze.
Wat ziet deze waarnemende energie nog meer?

.

Dat het vooral bij mannen heel erg is.

.

U vindt dat u als vrouw te sterk reageert?

.

Overdreven.
Aanstellerig. Behoeftig.

.

U veroordeelt uw eigen reacties op mannen.
Waarom?

.

Omdat ik zelfstandig wil zijn.
Ik wil niet afhankelijk van ze zijn.
Ik wil geen man meer in mijn leven.

.

Waarom beleeft u dat zo?

.

Omdat ik het niet wil. Punt.

.

U voert een strijd met uzelf.
Aan de ene kant laat uw patroon zien
hoe u altijd met mannen bent omgegaan,
aan de andere kant wilt u van dit patroon af,
maar omdat u niet weet hoe,
veroordeelt u uzelf en deze mannen.
Daarmee komt u niet verder.

.

Maar hoe dan?

.

Kijk de volgende keer eens met mededogen
naar de vrouw die u daar ziet in haar rollenspel.

.

Mededogen?
Maar ik vind het walgelijk!

.

Luister.
U wilt dichter bij uzelf komen.
Dit zelf kunt u alleen zelf bereiken.
Daarvoor zult u iets moeten veranderen.
De waarnemer is sterker
dan degene die wordt waargenomen.

.

Nou dat vraag ik me af.
Ze is zo snel en vasthoudend.

.

Maar degene die toekijkt ook.
Verander uw manier van kijken naar uzelf.
Zie uw jongere zus.

.

Die heb ik niet.

.

De jongere versie van uzelf.
En begrijp dat de oudere zus toekijkt.
Kwaad op haar blijven, zal niets veranderen.
Haar zien in haar strijd, haar hulpeloosheid,
haar kwetsbaarheid des te meer.

.

.

En als u haar zo ziet,
uw boosheid laat weggaan
en een mildheid treedt naar voren,
dan spreek haar geluidloos toe.

.

Wat moet ik dan zeggen?

.

‘Word rustig, lief zusje.
Je hoeft niet zo ontzettend je best te doen.
Geef jezelf niet zo snel weg.
Laat je niet gebruiken en misbruiken…’

.

En dat moet helpen?

.

‘…ik ben bij je.
Ik zal je helpen rustiger te worden,
terug te keren naar hoe je eigenlijk bent.’

.

.

‘Ik zie hoe je zo heel erg je best doet,
maar dat hoeft net meer.
Het is gedaan.
Je bent nu zo ver dat je dit achter je kunt laten…’

.

.

‘…ik zal je helpen.
Ik ben je oudere zus
en zal je niet meer veroordelen
maar je de weg wijzen.
Ga je mee?

.

.

(c) Theije Twijnstra

Als kunstenaar zou ik wel vaker geïnspireerd willen zijn.
Is daar ook een methode voor?
Nu kan ik dagen naar het lege doek staren
maar er komt niks.
Dan ga ik maar schetsen
in de hoop dat de druk om iets te doen
van me afvalt.
Maar ook als ik zo vrij krabbel op papier
komt er geen idee naar voren.
Ben ik wel een kunstenaar? vraag ik me dan af.
Is dit wel mijn leven?
Maar dan kijk ik om me heen
en zie mijn werk
en dan voel ik weer met hoeveel plezier en energie
ik eraan gewerkt heb.
Dan is alle twijfel weer weg.
Maar direct erna gaat het gevecht weer verder:
en nu?
Wat zal ik nu maken?
Mijn vriendin heeft een baan
en vindt het best dat ik schilder en nauwelijks wat verdien.
Ze heeft er alle vertrouwen in dat ik zal doorbreken.
Maar er zijn zo veel kunstenaars!
Academies spugen ze uit zoals een gehaktmolen gehakt uitspuugt.
Je moet wel echt heel goed zijn
om erboven uit te steken.
Dan denk ik weer:
ben ik wel praktisch bezig?
Zit ik niet te dromen?

.

Je hebt een heleboel vragen.
Probeer de belangrijkste naar voren te brengen.

.

De belangrijkste?
Hoe kan ik vaker geïnspireerd worden?
Ik heb ideeën genoeg
maar ik keur ze bijna meteen af.
Ik wil iets anders.
Iets sterkers,
iets waarvan ik vindt dat het noodzakelijk is.

.

Waarom wil je kunst maken?

.

Omdat ik dat het mooiste vind om te doen.
Kantoorwerk ligt me niet.
Voel ik me opgesloten.
Handel zegt me niets.
Een technisch beroep vind ik alleen leuk
als het met kunst te maken heeft.

.

Dus je doet aan kunst omdat het overblijft?

.

Nou dat vind ik wel heel negatief geformuleerd.
Ik vind kunst het leukste om te doen
.

.

Wat wil je uitdrukken?

.

Dat weet ik niet.
Ik ben zoekende.
Ik heb nog geen richting gevonden waarop ik door kan.
Ik zou zo graag doorgaan in iets.
Dat je iets op het spoor bent
en steeds dieper doordringt.
Steeds dichterbij komt.
Ik zwalk.

.

Om tot iets te komen
beleef je verschillende perioden in je ontwikkeling.
Probeer duidelijk te maken in welke periode je nu bent.

.

Periode?

.

Ja.
Zie je leven als een lange lijn
en zie je zelf nu op een bepaald punt op die lijn.
Waar sta je dan?

.

Geen idee.

.

Goed.
Laten we deze periode de Grote onbekendheid noemen.

.

De grote onbekendheid?
Ja, dat spreekt me aan.

.

Je bent nu in de periode van de grote onbekendheid.
Hoe kom je door deze periode heen?

.

Dat weet ik juist niet.

.

Dat weet je wel.
Je moet alleen meer moeite doen.
Als je voor een raadsel wordt geplaatst,
wat doe je dan?

.

Ik hou niet van raadsels.
Die los ik nooit op.

.

Maar nu moet je dat wel doen.
Het raadsel heet:
hoe kan ik door de periode van de grote onbekendheid komen?

.

Geen idee.

.

Hoe kom je door een dicht oerwoud?

.

Met een machete een pad maken.

.

Maak dit pad nu via je kunst.

.

Hoe?

.

Door te beginnen.
Je begint te schilderen vanuit de gedachte
dat je zo al werkend ergens zult komen.
Zolang je voor een leeg doek zit,
wacht je op een beeld.
Dit beeld zet je dan tot schilderen aan.
Wacht niet op het beeld.
Ga het oerwoud in en ontdek wat daar is.

.

Gewoon beginnen met schilderen?

.

Niet gewoon.
Het schilderen is bedoeld om je vrij te maken
van de vorige periode.
Alleen door nu op een nieuwe,
andere manier te werken,
zonder beeld vooraf,
zul je je van je oude werkwijze kunnen bevrijden.

.

Gewoon beginnen en zien wat er gebeurt?

.

Beginnen en ontdekken wat je tegenkomt.

.

En als ik niets tegenkom?

.

Dan ga je gewoon door.
Net zolang tot je wel iets tegenkomt.

.

En ik hoef niet te weten wat ik doe?

.

Ja, dat weet je wel.
Maar niet als beeld.
Alleen als gevoel.
Ga op weg,
gebruik je middelen en verlaat de oude weg
die je naar dit punt van verandering heeft geleid.

.

Hm… Het lijkt me wel spannend.

.

Verleg de aandacht van je kunst naar jezelf.
Jij bent die onbekendheid.
Ontdek via de verf wie zich in jou verschuilt.

.

(c) Theije Twijnstra

Waarom bemoeit iedereen zich zo met elkaar?

.

Kun je een voorbeeld geven?

.

Nou, ik heb last van bepaalde lichamelijke klachten.
Hartkloppingen om precies te zijn.
Soms voel ik het zo hard bonzen
dat ik denk dat ze aan het heien zijn.
Maar dan denk ik: Aan het heien?
Het is middenin de nacht.
Een andere keer voel ik dat het heel snel klopt.
Of onregelmatig.
Soms word ik bang.
Maar op de een of andere manier voel ik
dat het zich vanzelf zal herstellen.
Dat ik iets moet verwerken op deze manier.
Zodra ik hierover vertel
komt iedereen met adviezen
die allemaal één kant op wijzen:
je moet naar de dokter gaan!
Je moet je laten onderzoeken.
Je speelt met je gezondheid.
Ze maken me met hun reacties banger dan ik ben.
Waarom kunnen mensen niet gewoon je verhaal aanhoren
zonder zich steeds met alles te willen bemoeien?

.

Omdat ze zelf bang zijn.
Ze leggen hun angst bij jou neer.
Jij moet doen zoals ze zelf zouden handelen.

.

Maar waarom?
Waarom accepteren ze mijn reactie niet?
Waarom willen ze dat ik als zij reageer?

.

Ze denken omdat ze om jou geven.
De achtergrond wijst echter naar hun eigen onzekerheid.
Ze willen deze niet onder ogen komen
.

.

En daarom moet ik naar de dokter?

.

Ja. Je moet ze geruststellen door je gedrag.
Door je aanpassing aan wat algemeen gedacht wordt.

.

Waarom vinden ze het moeilijk zoals ik het doe?
Zijn ze jaloers?

.

Ze zijn vooral bang.
De vraag is echter:
hoe kun je het best met je omgeving omgaan als dit speelt?

.

Heel graag.
Het irriteert me.
Je trekt het je toch aan.
Ik begin erover te praten
omdat ik wil vertellen hoe het met me gaat.
Maar meteen komen de dwingende adviezen.
Mijn reactie is: ik vertel niet meer hoe het met me gaat,
want anders begint het gezeur weer.

.

Kun je duidelijk maken hoe je het beleeft?
Waarom je voor jouw benadering kiest?

.

Ik probeer het.
Maar dan kijken ze je glazig aan.
Zo van: die is niet helemaal in de wereld.
Direct erna komen de gruwelverhalen van anderen
zodat je flink bang zult worden
en meteen naar de dokter zult rennen.
Waarom vinden velen het zo erg
dat je een eigen weg wilt gaan?
Wat is daar zo bedreigend aan?

.

De meeste mensen hebben nog weinig vertrouwen
in het eigen waarnemen opgebouwd.
Ze vertrouwen op het oordeel van deskundigen,
vooral op medisch terrein ligt dit heel gevoelig.
Dit laat zien hoe het leven wordt beleefd:
als een carrousel van gevaren die elk moment kunnen opduiken
en je bestaan overhoop kunnen gooien.
Dit schrikbeeld speelt onderhuids de hele dag door hun dagen,
vooral als mensen ouder worden
of als ze het een en ander hebben meegemaakt in de directe nabijheid.
Het bestaan wordt als heel fragiel beleefd.
Angst voor hun einde bepaalt hun denken.
Angst voor afhankelijkheid,
angst voor beperkingen,
het stuurt hun algemene gedrag aan.
Zodra er iets van ziekte of gevaar in de buurt komt,
reageren ze daar fel op.
Het is alsof hun eigen bestaan in gevaar komt,
alleen al doordat het bij iemand afspeelt die ze kennen.

.

Maar hoe kan ik me hiervoor afsluiten?
Gewoon niets meer zeggen?

.

De vraag is: waarom wil je het vertellen?

.

Omdat ik wil vertellen hoe het met me is.

.

Blijkbaar zijn ze daarin niet geïnteresseerd.

.

Hoe bedoel je?

.

Als ze wel geïnteresseerd waren,
hoorden ze jouw mening aan,
zouden ze belangstelling tonen voor jouw benadering.
Het verschil tussen jou en hen
zou geen spanningen oproepen maar een open gedachte-uitwisseling .

.

Dat zou mooi zijn.

.

Maar omdat emoties een grote rol spelen is dit onmogelijk.
Ze zullen jouw verhaal afwijzen.

.

Dus ze zijn niet wezenlijk in mij geïnteresseerd?

.

Angst en openstaan voor afwijkende gedachten gaan moeilijk samen.
Angst is als een beeldverkleiner
en maakt alleen zichtbaar wat door de angst wordt opgemerkt.
Jouw reactie op je hartavonturen vinden ze dom,
gevaarlijk maar vooral heel bedreigend.

.

Wat is daar zo bedreigend aan?

.

Het gaat niet om jouw specifieke reactie
maar om het tarten van een algemeen levensbeeld.
Je ondermijnt hun levensopvatting
en daarmee de fundamenten van hun bestaan.

.

Dus niets meer zeggen?

.

Ga verder met je eigen onderzoek.
Weinigen zijn werkelijk geïnteresseerd in ons.
Laten we dat accepteren als een uitnodiging

de relatie met onszelf nog beter te maken.

.

(c) Theije Twijnstra

Hoe komt het dat mensen zo kunnen veranderen als ze dement worden?

.

Wie verandert er zo?

.

Mijn moeder.
Toen ze gezond was, was ze altijd dominant.
Ze wist de aandacht te trekken zodra ze ergens binnenkwam.
Ze bemoeide zich overal mee.
Ze kon behoorlijk doordrammen om haar zin te krijgen.
Je wist in je achterhoofd wel dat ze het goed bedoelde,
maar meestal liep het toch op ruzie uit.
Tenzij je je gedeisd hield en deed zoals zij het graag wilde.

.

En hoe is ze nu?

.

Nu is ze heel bescheiden, vriendelijk, lief.
Gewoon heel lief.
Hoe kan dit?
Hoe kan het karakter zo veranderen?
Komt het allemaal door die ziekte?

.

Uw moeder is niet veranderd.
Ze heeft alleen haar masker afgezet.

.

Masker?

,

Velen meten zich een gedragsmasker aan.
Deze gedragshouding ontwikkelt men al vanaf de jongste jaren.
Het is een manier om je staande te houden in relatie tot anderen.
Sommigen kiezen voor een behoeftig overkomende bescherming.
Ze stralen een zekere hulpeloosheid uit
maar ze zijn helemaal niet zo hulpeloos.
Het is een strategie om zichzelf te kunnen verdedigen.
Anderen zijn juist extravert.
Ze kiezen voor de aanval,
maar ook deze houding is in wezen defensief.
Uw moeder koos voor haar beschermingsstrategie
omdat ze ervan overtuigd was
dat die haar het meeste zou opleveren.
Was ze in wezen ook zo agressief?
Nee.
Nu de dementie haar ‘gereedschap’ heeft ontnomen
blijft ze ongewapend achter.
En dat is wat u nu ziet.

.

Dus mijn moeder is in werkelijkheid veel zachter van karakter?

.

Dat blijkt nu.
Er is niets meer op te houden.
Sommigen worden juist heel boosaardig.
Ze leefden boven hun stand door zich heel keurig,
beleefd en fatsoenlijk voor te doen,
maar hun werkelijke gevoelsleven ziet er minder rooskleurig uit.

.

Maar dat is een uiterst treurige constatering!

.

Het is de weg naar onszelf
die we langs vele vermommingen moeten zien te bereiken.
Zolang we maskers opzetten,
voelen we ons nog te onzeker,
hebben we nog te weinig eigenheid opgebouwd
om ons daarop te durven verlaten.
Een masker bedenk je.
Niet met je rationele vermogens
maar met je emotionele patronen.
Heel geleidelijk ontwerpt een kind het masker dat bij hem past.
Wie meer gevoelsleven heeft ontwikkeld,
voelt zich op een zeker moment in zijn leven ingesnoerd door het ontworpen masker.
Hij of zij voelt dan het onechte van het eigen gedrag.
Men neemt zichzelf steeds vaker waar te midden van anderen.
De scheiding tussen de gemaskerde,
de zich aanpassende en de naar eigenheid verlangende persoon
begint zich af te tekenen.
Deze strijd speelt zich op een bepaald moment in een ieder af.
Er is niemand die zich achter zijn masker prettig voelt.
Maar eerst moet de belangrijkheid van veiligheid minder zwaar wegen
dan het verlangen naar vrijheid.
Het is op dat snijpunt dat de grote ontmaskering gaat beginnen.

.

Ik vind het toch een beetje een bedroevende gedachte
dat mijn moeder in wezen veel zachter was
dan ik haar heb leren kennen.
Waarom is het zo moeilijk zonder masker te leven?

.

Het is de leerweg van een ieder
om via opbouw naar afbouw te gaan.
Om via het opzetten van een masker
naar het afzetten van het masker te gaan.
Zo leren we onze plaats tegenover onszelf
en tegenover anderen kennen.
Alleen zo leren we te begrijpen
dat elke ander die we in ons leven tegenkomen
de functie heeft ons naar onszelf te leiden.
Dit gebeurt door onszelf,
niet door een ander.
Die is alleen de aanleiding.
Hoe meer we leren dat we in de allereerste plaats
een relatie met onszelf moeten opbouwen,
een zo eerlijk mogelijke relatie,
en dat daarna de relatie met anderen als vanzelf zal ontstaan,
hoe minder we de behoefte zullen hebben ons te verbergen.

.

Ik had een heel andere jeugd kunnen hebben…

.

Begrijp dat u heeft meegemaakt wat voor u de beste omgeving was om in te groeien.
Verlaat de spijt,
wees dankbaar dat u uw werkelijke moeder nog kunt leren ontmoeten
en neem elk deel van de reis die we leven noemen
als het beste deel dat u beleeft.
Met spijt beschuldigt u uw moeder en bestraft u zichzelf.
Zie de strijd die uw moeder heeft doorgemaakt.
Niet om u een ongelukkige jeugd te bezorgen
maar om zich veilig te voelen achter het masker.
Zie haar nu in haar bevrijding van dit gedrag
en denk na over uw eigen maskers.
Daarmee doet u recht aan haar en aan uzelf

.

(c) Theije Twijnstra

Gelooft u in geesten?

.

Ik geloof of beter gezegd,
ik weet dat er een leven na het aardse is.
Bedoelt u dat?

.

Zoiets.
Ik zal maar meteen ter zake komen.
Ik woon alleen in een groot huis.
Het is vanuit de familie in mijn bezit gekomen.
Het is een heerlijk huis.
Vredig, vriendelijk,
ik heb er nooit iets gemerkt van negativiteit.
Ook de mensen die er kwamen of logeerden,
voelden zich stuk voor stuk welkom door het huis.
Hoe groot, oud en onoverzichtelijk het ook is.
Maar de laatste tijd is er iets veranderd.
Er gebeuren dingen.

.

Zoals?

.

Zoals geluiden die ik niet kan verklaren.
Geklop, voetstappen op de trap,
deuren die zonder reden dichtslaan.
In het begin merkte ik het wel
maar schonk er geen bijzondere aandacht aan.
Ik dacht dat het wat tocht was,
een scharnier die uit het lood was geraakt, dat soort dingen.
Maar toen begonnen er dingen te verplaatsen.
Dat was heel onaangenaam.
Dan kwam ik ’s morgens beneden
en waren alle stoelen in de salon naast elkaar gezet,
alsof het bioscoopstoelen waren.
De andere keer stonden ze zo voor de deur
dat ik de kamer niet binnen kon komen.
Met hulp van anderen en dan nog met heel veel moeite is het me gelukt.
Wat is dit?
Zijn dit spoken?
Wil iemand een grap met me uithalen?

.

Kunt u zich dit laatste voorstellen?

.

Nee, niet echt.

.

Dan is er sprake van niet aardse energie in uw huis.
Heeft u de laatste tijd een cadeau gekregen of iets gekocht?
Iets van antiek bijvoorbeeld?

.

Nee.
Ik heb al genoeg.
Ik hoef er niets meer bij te hebben.
Gekregen? Nee, geen antiek.

.

Of iets uit een exotisch land
waar nog allerlei rituelen worden uitgevoerd?

.

Nee.
Ik heb wel veel koloniale spullen in huis.
Heeft het daarmee te maken?

;

In dit soort situaties zijn vele mogelijkheden denkbaar.
Wanneer is het begonnen?

.

Een paar maanden geleden.
Eigenlijk weet ik het nog heel precies.
We waren als broers en zussen bij elkaar
om de verjaardag van tante te vieren.
De zus van mijn moeder.
Ooit was zij degene die in dit huis woonde
tot mijn ouders hier kwamen wonen.
Ineens woonde we in een soort kasteel
waar we door de gangen fietsten,
van trapleuningen gleden
en in de eetzaal een kabelbaan mochten maken.
Dat kon gemakkelijk want de eetzaal is twee keer zo groot
als een doorsnee schoollokaal.

.

Was uw tante een aangenaam persoon?

.

Ze was vooral een heel materialistisch persoon
die door mentale stoornissen werd geplaagd.
Tot het zo erg werd dat ze niet meer in staat was zichzelf te onderhouden.
Ze werd een gevaar voor zichzelf.
Mijn ouders hebben haar toen laten opnemen.
Ze voelde dit als verraad.
Dat weet ik nog weel.
Ze was woedend, schreeuwde,
krijste zo hard dat de ambulancebroeders
de sirene hadden aangezet om haar hysterie te overstemmen.
Zou zij dit veroorzaken?

.

Hoelang is ze al overleden?

.

Ze leeft nog.
Ze is weliswaar in comateuze toestand
maar ze is niet dood.
Kan dat?

.

Hoelang ligt ze al in coma?

.

Sinds een paar maanden…

.

Probeer uw tante gerust te stellen
dat u goed op het huis zult passen.

..

Meent u dat?
Een paar dagen geleden ging het door me heen:
straks word ik net zoals tante.
Moet ik ook dit huis uit.
Doet tante dit alles?

.

Ze kan vanuit haar toestand uittredingen maken naar dit huis.
Ze was er ten slotte erg aan gehecht.
Ze bevindt zich nu in een soort sfeer tussen de aarde en haar vervolgleven.
Sommigen in coma ervaren niets,
anderen ervaren paradijsachtige gevoelens.
Uw tante zou terug kunnen willen gaan naar haar geliefde huis,
nu haar gevoelsleven min of meer vrij kan gaan waar het wil.
Haar paradijs.
Als ze hier komt, merkt ze dat haar huis bewoond is.
Dat wil ze niet.
Ze weet niet wie er woont,
alleen dat er een energie is die ze weg wil hebben.

.

Ja, ze was heel erg op zichzelf.

.

Leg haar uit hoe het met haar is.
Vertel haar dat ze in coma ligt,
dat ze heel waarschijnlijk binnenkort verlost zal worden
van deze toestand waarin ze zich nu bevindt.
Zeg haar dat je heel goed op haar huis zult passen.
Mocht ze dit niet opnemen of willen aanvaarden,
dan wacht tot ze overleden is.
Waarschijnlijk zullen de verschijnselen dan stoppen,
want ze zal dan naar haar eigen afstemming worden gebracht.

.

Tante…

.

(c) Theije Twijnstra

Hoe je weg te vinden te midden van alle berichten die op je afkomen?
Welke berichten zijn zelf weer onderdeel van misleiding?
Waarin worden we misleid?
Bestaan complottheorieën omdat ze een waarheid aan het licht brengen
of zijn ze er juist om verwarring te zaaien
zodat de theorie zelf voor de misleiding zorgt?
Is het nog mogelijk een waarheid te ontleden
of moeten we constateren dat we dat punt voorbijgeschoten zijn
en niet meer in staat zullen zijn de waarheid te achterhalen?
Er is te veel informatie
en het is te vaak conflicterend
waardoor de misleidende krachten verzekerd zijn
van een zelf regulerend systeem van verwarring, chaos, tegenstellingen, vaagheden, onthullingen die in wezen bedekkingen zijn
en nog vele andere strategieën die inzage onmogelijk maken.
Hoe ziet u hier tegenaan?

.

Voor het vinden van de werkelijkheid van een gebeurtenis
kan alleen de logica ons verder brengen.
Deze logica moet echter wel ontwikkeld zijn of ze legt het af
tegen de misleiding.

.

Wat bedoelt u met ontwikkelde logica?

.

Er is een logica vanuit het niveau van de ratio
en er is een logica op het niveau van het gevoelsleven.
Alleen wanneer beide niveaus samenwerken
zal het mogelijk zijn de misleiding te doorzien.
Wanneer de misleiding alleen rationeel bestreden wordt,
legt deze benadering het af
omdat de misleiding gebruikmaakt van vele emotionele componenten
zoals angst, bedrog, overheersing.
Tegenover deze emotionele invloeden legt het rationele het af
zoals ook een rationele partner het in de privë-sfeer
aflegt tegenover een emotionele partner.

.
Wat is dan nodig om misleiding te doorgronden?
Is misleiding te doorgronden?
Welke benadering heeft meer kans?

.

Zoals het nu gaat zal er niets veranderen
omdat de onthullende mediakrachten geen ander motief hebben
dan de ‘waarheid boven tafel te krijgen’
zonder daarbij in de gaten te hebben
dat ze zelf ook weer bespeeld worden
en in kaders worden gehouden waarbinnen ze mogen onthullen.
Ze kennen zichzelf te weinig
om hun eigen ijdelheid, concurrentiegevoelens
en verlangens naar een doorbraak in hun carrière
te leren losmaken van hun werk.
Daar waar ze met hun eigen verlangens bezig zijn,
zijn ze niet meer in staat door de misleiding te breken.

.

Maar hoe moet het dan?
Welke eigenschappen heeft men nodig
om daartoe wel in staat te zijn?

.

Begrijp daarvoor eerst wat misleiding is.
Misleiding dient het doel van de macht.
De macht moet bewaard, verstevigd en waar nodig verdedigd worden.
Het verlangen naar macht komt voort uit angst.
Waarom zou men anders macht willen bezitten?
Macht als ultieme bezwering van de angst.
Hoe meer macht men bezit hoe minder reden er is bang te zijn, is de gedachte.
Deze gedachte is direct verbonden met leven en dood.
Wie in zijn bestaan bedreigd wordt,
voelt direct de angst voor de dood.
Deze angst doorademt het leven
en zorgt ervoor dat macht en controle getolereerd worden.
Wie leert door dit levenssysteem te breken,
maakt zich los van de vele beïnvloedingen
die met dat systeem samenhangen.
Angstige mensen worden angstig gehouden.
De beste manier om dit te doen
is door ze mentaal zo te kneden
dat ze maximaal afhankelijk worden.
Door het iedereen steeds makkelijker te maken
zodat bijna niemand meer gebruikmaakt van eigen vermogens
maar volledig heeft leren vertrouwen op apparaatjes,
voorzieningen en diensten,
hoe afhankelijker velen worden.
Zelf berekeningen maken zal door steeds minder personen gekund worden.
Waar het oosten ligt en hoe men zonder navigatie
in een bepaalde plaats zou moeten komen,
het zijn maar enkele voorbeelden van een zelfstandigheid
die de moderne mens meer en meer wordt ontnomen.
Alles wordt voor hem gedaan, bedacht, uitgerekend en aangewezen.
Al deze voorzieningen en aangename patronen
kunnen hem echter ook plotseling ontnomen worden.
Als dat gebeurt zal hij merken hoe afhankelijk hij in korte tijd is geworden.
Maar veel erger dan dit is de mentale leegte
die zich in hem heeft opgebouwd
waardoor elke onafhankelijke gedachte
zo goed als onmogelijk is geworden.
Vanuit deze achtergrond is het heel moeilijk
de misleidende krachten te doorzien en de waarheid te vinden.

.

Dus het is al te laat?

.

Het is nooit te laat.
Het is de opdracht voor ieder individu
zich te bevrijden van misleidende krachten
door de misleiding als eerste in zichzelf te leren doorzien.

.

Hoe moet dat?

.

Wanneer je elke dag twee misleidingen in jezelf kunt opsporen,
ben je ook in staat er een in de wereld te doorzien.

.

Hoe moet ik mijn misleidingen opsporen?

.

Door de eenvoudige vraag:
ben ik nu eerlijk?
Vele keren op een dag sjoemelen we met de waarheid.
Daar zullen we eerst vanaf moeten.
Ben ik eerlijk door dit op deze manier te zeggen?
Door zo te reageren?
Of voel ik de werkelijkheid anders op dit moment?

.

Maar je kunt toch niet alles er uitflappen?

.

Het begint ermee dat je jezelf deze vraag stelt.
Keer op keer.
En dat je ontdekt hoe vaak je niet eerlijk bent
ten opzichte van wat je op dat moment voelt.
Wanneer je dat leert opsporen ontstaat het vervolg:
wat kan ik doen?
Waarom ben ik niet eerlijk?
Iedereen heeft daar een eigen reden voor,
deze redenen hangen samen met angst.
Stap voor stap dringt u zo door in de eigen innerlijke wereld
en leert u vorm te geven aan wat u werkelijk bezighoudt,
actueel beleeft
en verlaat u de misleidende wereld van beleefdheden,
gewoonten, gemakkelijkheden.
Wie dit beoefent, stelt zichzelf steeds meer in staat
tot het doorgronden van wat waar is in de wereld en wat niet.

.

Dus de wereld laat ons alleen maar zien hoe we zelf zijn?

.

Kan het anders?

.

(c) Theije Twijnstra