Jaarlijks vinden er op 4 mei dodenherdenkingen plaats.
De reden die steeds genoemd wordt:
‘Opdat we de helden, de slachtoffers
en alle anderen die toen zijn omgekomen,
niet zullen vergeten.’
Dus eigenlijk wordt hier gezegd:
‘Als we niet zouden herdenken,
is de kans heel groot dat we ze onmiddellijk zouden vergeten.
Met deze herdenking lukt het ons tenminste nog twee minuten aan hen te denken.’
Is het niet veel zinvoller om je af te vragen
waarom we deze mensen zo snel vergeten?
Waarom al die herdenkingen geen enkele invloed hebben op ons bewustzijn?
Het moorden gaat toch gewoon door?
Nieuwe oorlogen worden immers elke dag voorbereid?

.

Uit: Blijmoed.
(c) Theije Twijnstra

Seksueel wangedrag is het omgekeerde van seksuele vrijheid.
Seksueel wangedrag heeft te maken
met het lichamelijk uitleven op een ander door middel van seks.
Anderen doen hetzelfde met geld, bezit, status,
ze leven zich via anderen uit door hen te onderdrukken,
bezit af te nemen en daarvan te genieten,
zich beter te wanen door een ander te verbannen
of af te wijzen als persoon.

.

Seksueel wangedrag is een onderdeel
van een breed belevingsverschil tussen mannen en vrouwen.
Een ieder heeft echter de verantwoordelijkheid zichzelf te kennen.

.

Het is niet erg vrijerig te zijn.
Het is wel erg als je daar via een machtsverschil een ander tekort in doet.
In waardigheid, eigenheid, onbesmetheid.

.

Een man is een man
als hij een plan heeft in zijn leven.
Een richting die hem stuwt tot mooie daden,
tot vergroting van eerbied voor het leven.
Een man die alleen maar zijn lusten uitleeft,
is geen man.
Het is een volwassene die in de vroege adolescentie is blijven steken.
Hij bralt, hij is sentimenteel, snel kwaad en snel vol zelfmedelijden.
Hij roept om zijn moeder,
hij kijkt neer op vrouwen.

.

Sommige mannen bevinden zich in deze onderontwikkelde staat.
Als deze mannen maatschappelijke invloed krijgen
worden ze gevaarlijk.
Hun zwakten krijgen nu alle kans zich uit te leven.
Hij is een puber met een grillig wapen: macht.
En als hij seksueel onvolwassen is,
zal hij de weg van de ontering gaan.
De ontering van zichzelf als man
en de ontering van de ander,
man of vrouw,
als zijn uitlevingsobject.

.

Soms veroorzaken mannen veel leed
omdat ze zich minder kunnen uiten dan vrouwen.
Waarom uiten veel mannen zich zo moeilijk?
Omdat ze geen plan hebben.
Als een man een levensplan in zich voelt,
dan wordt hij erdoor voortgestuwd.
Hoe edeler dit doel, dit wil zeggen,
hoe minder het ego een rol speelt,
hoe sterker het plan op hem inwerkt.

.

De rebellen in Syrië vechten voor een beter land.
Maar hun plan is nog gevuld met kogels.
Wat ze willen veranderen,
veroorzaken ze nu zelf.
Het is in de weg van de uitvoering van het plan
dat de kwaliteit van het plan tot uitdrukking komt.

.

Een man die een levensplan voelt,
heeft daar zijn sterkste krachten op gericht.
Daarmee worden al zijn andere kwaliteiten,
zwak of sterk ontwikkeld,
gericht als een magneet.
Een partner ziet deze concentratie
en wil erbij zijn om dit plan te doen slagen.
Beiden zijn op hun plaats.

.

De mooiste seks vindt tussen twee mensen plaats
die elk eenzelfde plan nastreven.
Ook al beleeft een ieder het op zijn eigen niveau.
Machtsmisbruik is het gevolg van het ontbreken van een werkelijk levensplan.
Wie dit mist heeft de verantwoordelijkheid het te zoeken.
Maar niemand heeft het excuus om daarom maar een ander te misbruiken.

.

(c) Theije Twijnstra

Tegenstellingen lossen in elkaar op
want het zijn niet meer de uiteinden waartussen men leeft,
maar het centrum dat men is.
Vergelijkingen houden op te bestaan,
want men kan het niets of het alles
niet met iets anders vergelijken.
Het verzamelen van deze momenten doet de dimensies verflauwen,
want hoeveel dimensies heeft één punt: één of ontelbaar?
Het verzamelen van het midden,
het nu en het altijd,
het niets en het alles
geeft de mens de mogelijkheid de werkelijkheid in al zijn onmogelijkheid te beleven.
Steeds meer en steeds vaker
zal het verzamelen van het midden
op het loslaten van de verwachtingen volgen.

.

Uit: Het Plan.
(c) Theije Twijnstra

Alles wat je in stilte kunt doen,
zal je helpen begrijpen.
Alles waar lawaai bij is,
zal je verder verwarren.

.

Alles wat eenvoudig is,
zal je tot rust brengen.
Alles wat met sensatie wordt gebracht,
zal jouw chaos vergroten.

.

Alles wat vriendelijk is,
zal je zachter maken,
ongewapender ook.
Alles wat agressief is,
zal je verharden in je gelijk,
zal je stollen in je meningen en conclusies.

.

Alles wat stromend is,
zal je lichter en beweeglijker maken.
Alles wat verstard is,
dogmatisch verankerd,
zal je op je plaats houden,
bang maken, ingekaderd.

.

Alles wat onschuldig is,
zoals het oog van een vogel,
of een zachte bries uit een komend voorjaar,
zal je berichten over je talenten.
Het zal je wijzen op wat je in je hebt.
Alles wat met belangen op je afkomt,
zal je dichtschroeien,
verdediging op verdediging aanbrengen,
achterdocht op achterdocht,
we zijn goed in het bouwen van muren,
we hebben ervaring in schuilen.

.

Alles wat ontroert,
niet sentimenteel zoals in films met dramatische muziek erbij,
maar ontroert omdat je het niet verwachtte,
omdat het zo direct en zonder opzet jou erkende,
maakt je vrij.
Over de velden, korenbloemen, graslanden,
vrij te zwerven waarheen je wilt.
Alles wat je belachelijk maakt,
jou plezier geeft omdat een ander wordt aangetast,
trekt je eigenheid uiteen.
Hoeveel anderen heeft een mens nodig?
Hoeveel andermans leed om zelf even zonder lijden te zijn?

.

Alles wat goed is,
zal je beter maken.
Er is niets of het gaat ons aan.

.

(c) Theije Twijnstra

Waarom kan de een het rouwproces goed aan
en kan deze het eigen verdriet transformeren
naar hulp en steun voor anderen?
En waarom blijft de ander in het verdriet steken?
Wat is dit voor een vreemde ongelijkheid?
Een dwaze bevlieging van de voorzienigheid?
Pech?
Willekeur?
Genen?

.

Wie de moed heeft zijn blinde vlek te erkennen
zal maar tot één conclusie kunnen komen;
het is de logica van een intelligent geestelijk systeem
dat hem via zijn moeilijkheden
de weg naar zijn innerlijk wil wijzen.

.

Uit : Diep in u.
(c) Theije Twijnstra

Sommige Amerikanen vernietigen hun wapens.
Ze willen voorkomen dat met hun geweren
een ander gedood zou kunnen worden.
Dit weer naar aanleiding van de laatste grote schietpartij in een school.
Ze delen de beelden met anderen.

.

De echte revolutie moet nog beginnen.
Zolang we onze verhalen moeten delen
en ons afhankelijk blijven opstellen van anderen
die een voorbeeld geven of zichzelf nog heel belangrijk vinden
zal er nog niet echt iets kunnen veranderen.
De echte verandering gebeurt in onszelf.
Of er iemand getuige van is of niet.
Ze vindt plaats.
Niet één keer om dan duizenden keren gedeeld te worden met anderen,
maar elke keer en dat duizenden dagen achter elkaar.

.

Veranderingen zoals sommige Amerikanen laten zien,
zijn een noodzakelijk fase
maar de definitieve wijziging vindt in alle anonimiteit plaats.
Het is een besluit dat ons als eerst verantwoordelijke
en als laatst aanwezige alleen aangaat.
Daar waar het anderen raakt,
heeft het eerst ons al vele malen geraakt.
Daar waar we een ander benadelen,
hebben we onszelf al vele tijden benadeeld.
Met ons egoïsme, kortzichtige verlangens.
Daar waar we roddelen
hebben we onszelf al vele malen becommentarieerd en veroordeeld
met onze angsten en benauwdheden.
Met onze kritiek en onze berekeningen om de ander slim af te zijn
terwijl we in werkelijkheid onszelf bestolen en dwarszaten
met onze voorzichtigheden, ingehoudenheden, achterdocht en kleinzieligheid.

.

Altijd zijn we als eerste aan zet
maar ook aan bod.
Als we echt iets willen wijzigen
zullen we eerst in onszelf een andere volgorde van emoties,
reacties en gedachten moeten aanbrengen.
We zullen veel moeten herschikken.
Veel dat niet van ons is
eruit moeten zeven.
We zullen onszelf moeten afvragen:
is dit een gedachte van mij
of heb die ik gemakshalve overgenomen?
Wie ben ik?
Wat is van mij?
Wat is in mij aanwezig?
Wat is het dat altijd bij me zal zijn?
Is er een kern in mij?
Een diepe echtheid die niemand anders bezit?
En als dit zo is,
hoe kan ik die naderen?
Het leven is kort.
Waaraan geef ik mijn tijd?

.

Ontelbaar zijn de vragen
die we onszelf kunnen stellen.
Wie iets herkent van wat hier staat,
begint.
En houdt niet meer op.
Wie er toch na een tijdje mee ophoudt,
maakt zichzelf duidelijk:
anderen zijn belangrijker dan het wezen dat in mij is.

.

Maar wie wel doorgaat
zal eveneens weten:
uit mijn nadering ontstaat elke andere.

.

(c) Theije Twijnstra

‘Iemand accepteren zoals die is,’
wordt vaak aanbevolen.
De vraag is:
hoe goed kennen we iemand om te weten hoe deze is?

.

We hebben een idee,
een opvatting,
en als we met dit beperkte beeld van een ander moeite hebben,
krijgen we vaak bovenstaand advies.
Betekenisloos als het is,
wordt het onder de mensen verspreid
als een virus niet zou kunnen evenaren.

.

We zijn goed in het napraten van betekenisloze uitdrukkingen.
‘Ze had nog zo veel plannen,’
wordt er meewarig op een begrafenis gezegd.
Maar iedereen die sterft
en zich daar nog niet klaar voor voelt,
krijgt automatisch heel veel plannen.
Hij had ze daarvoor niet,
maar hij voelt ineens hoeveel voorbije levenstijd hij heeft verknoeid.
En met het naderende einde in zicht
wil hij alsnog proberen een lange bucketlist af te werken
in de hoop dat hoe meer hij op die lijst zal zetten
en hoe onmogelijker het zal worden om het uit te voeren,
hoe meer tijd hij nog zal hebben.
Alsof de dood over de schouder meekijkt naar zijn lijst.

.

‘Maar het blijft wel je moeder,’
klinkt het van vele kanten als een oude,
demente vrouw nog nauwelijks bezoek ontvangt
en de dochter of schoondochter
(want de mannen laten het meestal afweten,
zoals ze al zo veel ongemakkelijks in hun leven hebben uitgesteld,
genegeerd of met wat branie hebben weggespoeld),
zich verplicht voelt regelmatig naar het verpleeghuis af te reizen.
‘Als ik niet ga, komt er niemand.
Bovendien zou ik me schuldig voelen.
Het blijft toch je moeder.’
Verder komen haar gedachten niet.
Gevangen als ze zich voelt in emoties
die ze nooit heeft onderzocht,
waarover niet werd gesproken,
laat staan dat ze geanalyseerd werden.
Wat overblijft is een knagend gevoel dat tegenstaat,
een verscheurdheid die zegt:
‘het klopt niet.
Ik heb helemaal geen zin om te gaan.
En daarbij, welke zin heeft het?’
Maar zo ver wil ze niet denken,
want daarachter komt de werkelijkheid schemeren:
‘hou je van haar?
Heb je ooit van haar gehouden?
Je tegenzin is geen karakterzwakte
maar is afkomstig uit je gevoel
dat je vertelt hoe jullie relatie echt is geweest.’
Maar deze echtheid doet zeer.
Deze klaarheid in beleven staat haaks op hoe anderen ernaar kijken.
‘Wat geweldig dat je steeds maar weer dat hele eind wil rijden om je moeder te bezoeken.’
Onuitgesproken hoort ze:
‘Je bent een goede dochter.
Je moet wel veel van haar houden,
anders breng je zoiets nooit op.’

.

Zo leven velen hun dagen.
Opgenomen in betekenisloze zinnen,
de meeste van anderen overgenomen,
bijna alle nooit tot eigen,
bezielde woorden vertaald
en daarna in waarachtigheid uitgevoerd.

.

(c) Theije Twijnstra

In het algemeen wordt weinig opgemerkt.
Of het moet je interesseren.
Zoals een hobby of een beroepsmatige verbondenheid.
Maar wanneer het om een alledaags opmerken gaat,
zien de meeste mensen niet zo veel.
Het ontgaat hen,
zoals ook een lichtbundel het donker ontgaat
dat buiten haar bereik aanwezig is.

.

De neiging bestaat anderen dit aan te rekenen.
‘Waarom zien ze niet wat ik allemaal voor hen heb gedaan?
Waarom kan er nooit een lachje of een bedankje vanaf?’
Het is goed te weten dat er meestal geen kwaadwillendheid achter ligt.
Ze zien het gewoon niet.
Ze voelen het niet aan,
het valt buiten hun opmerkingsbereik.
Je kunt het ze wel kwalijk willen nemen,
maar te begrijpen dat ze zich bevinden
waar ze overeenkomstig hun groei zijn gekomen,
brengt meer rust en werkelijkheid in een relatie.
En als je er toch last van hebt
omdat het je collega is waarmee je wel móet samenwerken,
dan gebruik je ruimhartigheid in plaats van je kritische beoordelingstalent.
Verwacht niet langer dat de ander als jij moet zijn.
Probeer waar jij de ander ‘zwakker’ vindt
juist dan de sterkte in de ander te vinden
en tegelijk meer te begrijpen van je eigen verlangen iets te willen insluiten.

.

Verwachtingen in relaties lopen op teleurstellingen uit.
Verwachtingen zijn aanprijzingen, aanbevelingen, beloften, hoop,
toekomstbeelden die je zelf op de ander hebt aangebracht.
Eerst beplak je de ander onder jouw ideeën
en vervolgens klaag je de ander aan omdat deze zich er niet naar gedraagt.

.

Zie je eigen aandeel in elke relatie die je hebt.
Als de ander je teleurstelt,
dan waarom dit niet gezegd?
En als dit allemaal niet helpt,
waarom dan toch door te gaan?
Wie doet hier moeilijk?
Altijd is de relatie met de groei van de eigen waarachtigheid
de enige effectieve basis van elke relatie met wie dan ook.

.

(c) Theije Twijnstra

Sommige mensen horen stemmen in hun hoofd.
Schizofrenie, psychose, er zijn termen voor.
Velen denken dat deze stemmen wanen zijn.
Niet reële verschijnselen.
Wie dieper tot de levenswetten is doorgedrongen
weet dat deze stemmen werkelijk zijn.
Ze zijn afkomstig van negatieve beïnvloedingen
vanuit een niet aardse omgeving.

.

Waarom horen deze aardse mensen stemmen van niet aardse mensen?
Gezonde mensen zijn afgesloten voor dit soort beïnvloedingen.
Ze zijn onbereikbaar.
Ze zijn te nuchter en leven hun aardse leven.
Wie echter een trauma heeft beleefd,
een sterk verlangen heeft naar het bovenaardse
en daarin allerlei experimenten uitvoert,
wie drugs gebruikt of met een te labiel gevoelsleven te maken heeft,
loopt kans met deze externe invloed te maken te krijgen.
Ze hebben een ‘opening’ in hun natuurlijke bescherming.
Een ‘toegang’ waardoor relaties uit een ver verleden,
mensen die nog een appeltje met ons te schillen hadden,
hun kans zien om alsnog hun gram te halen.
Eindelijk.
Ze weten precies waar iemand zwak is
omdat ze meer kunnen zien van ons dan wij van hen.
Ze zien in gevoelsmatige zin ‘door ons heen’
en weten waar we verlangend zijn, angstig, ongerust.

.

Mijn broer kon het verlies van zijn dochter niet verwerken.
Dit maakte hem op een zeker moment vatbaar voor stemmen.
Als hij voor het Zwarte Water stond, hoorde hij:
‘Spring! Nu!’
Hij vocht ertegen en wist op tijd bij de kade weg te komen.

.

Deze stemmen worden nu vooral met medicijnen behandeld.
Vaak is de verlichting gering en tijdelijk.
Moet de medicatie verhoogd of aangepast worden.
De oorzaak is echter alleen weg te nemen door gesprekken
en begrip van wat er gaande is.
Hoe beter de persoon in staat is zichzelf af te sluiten,
hoe effectiever de vordering is.
Dit vraagt een erkenning van de werkelijkheid van deze achtergrond.
Voor de meesten is dit echter onaanvaardbaar.

.

Voor wie er echter mee te maken heeft
en er wel open voor staat:
er zijn methoden voor.
Er is over geschreven.
Zolang het een psychose of schizofrenie wordt genoemd,
hebben de negatieve beïnvloedingen vrij spel.

.

Elk individu wordt door vele verschillende soorten energie omgeven.
Dit te beseffen
en met dit gegeven op een zelfredzame en krachtige manier leren omgaan,
kan veel verlichting geven.

.

(c) Theije Twijnstra

Zoek niet naar meesters, coaches, goeroe’s,
mediums en andere veelbelovers.
Zolang je ze zoekt zul je degene
die je werkelijk kan inspireren niet tegenkomen.

.

Kijk altijd naar de richting
van waaruit het leven jou benadert.
Wie op zoek gaat naar anderen,
verlaat de weg van de natuurlijke richting.
Hij zal degene tegenkomen die eveneens zoekend is,
in dit geval naar klanten
die hem weer verder zullen helpen zijn plannen te realiseren.
Twee zoekenden vinden elkaar,
de behoevende en de belovende.

.

Wie via de natuurlijke weg gaat,
zoekt in zichzelf.
Doordat hij het naar buiten gerichte pad verlaat,
ontwikkelt hij andere zintuigen.
Zijn luisteren wordt scherper.
Hij hoort direct als het om het zoveelste verhaal gaat
dat al in talloze vormen en tijden is verteld,
een sinterklaasverhaal,
gemaakt van oosterse invloeden en westerse clichés,
gemengd met jarenlange rondreizen door Interessantia
en andere Zweviaanse omstreken.
Hij ziet direct dat het niet om de werkelijkheid gaat
maar om het verdienmodel van de ander.
Daarom laat hij hen aan de zoekenden over.

.

Terug keert hij.
Stil wordt het.
Vandaag zo anders dan gisteren.
Soms ineens, wordt hij getroffen door een woord,
een zin, een blik, een gebaar, een ontmoeting.
Veelzeggender dan 100 plannenmakers en 1000 mensenredders.

.

Wat hij opmerkt,
geeft hij zichzelf.
Wat hij ontvangt,
geeft hij zichzelf.
De ander of de gebeurtenis was alleen de boodschapper,
de vorm waarin de betekenis kon worden meegenomen.
Zijn ‘meesters’ openbaren zich
doordat deze om niet geven,
om niet bedoelen,
om niet vanuit hun overvloed aanreiken.

.

Wat hij beleeft, ontdekt en vindt is zichzelf
via de onbegrensde vormen
waarin het bestaan zich aan hem toont.

.

(c) Theije Twijnstra