Meegaan met de verandering vraagt een soepele geest.
Een helderheid die de emoties kan beheersen en ondergeschikt kan maken aan de schoonheid van de verandering.
.

Velen vinden dat alles hetzelfde moet blijven, jong moet blijven, niets mag in verval raken of zwakker worden.
Help! Ik word oud!
Help, ik verlies wat ik had.
Help, ik kan niet meer doen wat ik eerst nog wel kon doen.
Help! Ik wil dat alles blijft zoals het is.
.
Gelukkig is er een diepere wijsheid in ons.
En oneindig veel krachtiger verlangen dan ons kortzichtige verlangen van vandaag.

.

Waarom zitten we in deze crisis?
Wat moeten we leren begrijpen?
Zal het oude leven ooit weer terugkomen?
Of is dat juist niet de bedoeling?
Moeten we zelf aan de slag.
Een andere wereld veroorzaken?
.
Op zich lijkt het eenvoudig: als we maar afstand houden, onze handen wassen en
onszelf isoleren bij griepachtige klachten, dan komt alles goed.
Maar is het niet te eenzijdig alleen vanuit een fysieke oorzaak uit te gaan?
.
De werkelijkheid is een gelaagde en ondoorgrondelijke samenhang die we nog lang niet hebben doorgrond.
Eenzijdige, enkellaagse oplossingen leiden tot kortdurende veranderingen maar niet tot structurele verbeteringen.
.
We zullen aan de slag moeten.
Ieder van ons.
Laten we het virus onderzoeken in zijn signalen.
En leren begrijpen in zijn noodzakelijkheid.

.
.

Waarom erger ik me zo vaak aan anderen?
Komt dit door de crisis of komen er elke dag heel veel vervelende mensen bij?
Of is nog er een andere oorzaak mogelijk?

.

.

Helaas zie je het meer en meer om je heen: snel aangebrande mensen.
Ontvlambare situaties, kleine zaken die relatief snel uit de hand lopen.

.

.

Waar komen al deze conflicten vandaan?
Kunnen we er zelf iets aan doen?
En zo ja, wat dan?

.

.

Het is gemakkelijk depressief te worden van de wereld zoals die nu is.
Zo veel wat onrechtvaardig is, gemeen, laaghartig en onverschillig.
Zo veel wat steelt, rooft, moordt, verwondt, verkracht.
En dan hebben we het nog niet eens over de gebeurtenissen die schijnbaar volstrekt willekeurig gebeuren.
Die ons overkomen, zo onverwacht, zo bruut en wreed.
Hoe moeten we met al deze ervaringen, verhalen en gebeurtenissen omgaan?
Hoe kunnen we voorkomen onverschillig te worden?
Hoe blijven open voor wat er gebeurt?
Hoe behoud je je mededogen en kun je toch in lichtheid verder gaan?

.

.

.

Sommige mensen komen we alleen maar tegen.

Even maar.

Passanten zijn we dan van elkaar.

Een ieder op een eigen levensweg, zich bevindend in een eigen fase.

Hoe kostbaar is het naamloze.

Hoe vluchtig het eindeloze.

.

Zodra we de werkelijkheid willen bepalen, ontstaat er een angst in ons.

Deze angst is het gevolg van een werkelijkheid die we niet kunnen bepalen.

Juist het willen bepalen en beheersen veroorzaakt het tegenovergestelde van wat we willen.

We dachten er rustiger, evenwichtiger en zelfverzekerder door te worden,

maar elke keer als het anders loopt dan wij hadden bedacht, voelen we de beperking van onze greep

op de werkelijkheid.

Ervoor openstaan daarentegen, hoe griezelig dit ook is, geeft ook het tegenovergestelde.

In plaats van dat we er onrustig en onzeker van worden, brengt de openheid ons in een staat van eenvoud, kalmte.

En zo gaan we door.

Meestal verstrikt in verlangens en verbonden met wat we willen behouden.

En daar weer vrijgevend.

Omdat het niet anders kan meestal.

Of omdat we kiezen.

Soms.

.

De volgende podcast is afkomstig uit het boek: Een gelukkig mens en andere geheimen.

.

In een land waarin bijna iedereen een coach, een gids of een helper is, rijst de vraag: waarom willen we dit zo graag?

En wat verwachten we vervolgens? Bestaat er zoiets als ‘hulp om niet’?

Een poging tot enige verheldering.

.

Te midden van allerlei invloeden vanuit de maatschappij maken we onze keuzen.
De kwaliteit van deze keuzen hangt samen met onze innerlijk rijpheid.
Onze opgebouwde onafhankelijkheid, maar ook onze gevoeligheid voor het negatieve.
Onophoudelijk wordt van ons gevraagd: welke kant ga je op? Waaraan neem je deel
en van wat wil je je juist vrijhouden?
We komen verder hoe dan ook.
Soms door veel pijn.
En soms doordat we van de pijn onze les hebben geleerd.

.

Natuurlijk kunnen we de kop in het zand steken.
En denken: zolang het goed gaat, is er niets aan de hand.
Het risico van die levenshouding is wel: als er dan iets gebeurt,
iets wat moeilijk is, onverwacht ons leven overhoop haalt,
dat we dan volledig ontregeld zijn.
Maar zo hoeft het niet te gaan.
We kunnen ons ook voorbereiden.
Door vanuit de luwte ons op een storm te richten
en deze ons voor te stellen.
Al een beetje beleven alsof deze nu loeit.
Door zo te doen, maken we onszelf sterker.
Voor als het echt gebeurt.
Dan hebben we het al een beetje meegemaakt.
En juist dit beetje scheelt dan een heleboel.
.

Cirkels zien er sierlijk uit, maar belemmeren ons vaak op onze levensreis.
Rond en rond te gaan in plaats van verder te gaan, het is een hardnekkig gegeven
waaraan we alleen kunnen ontkomen door dit te beseffen, keer op keer,
en daarna te besluiten, krachtiger en krachtiger.