Alleen door te aanvaarden kunnen we ergens achter komen.
Alleen aanvaarding geeft de juiste gemoedstoestand
waardoor al het vervuilende verlangen
en het verstorende willen
uit het zicht wordt gehaald
en een duidelijk beeld kan ontstaan.
Het is dus van het grootste belang te weten
en te ondergaan wat aanvaarding is.
Aanvaarding is vriendschap.
Ik kan het niet anders omschrijven.
Vriendschap met de tijd die om je is.
Aanvaarding is proberen een steeds betere vriend te worden
met je omstandigheden.
Hoe ze ook zijn.
Een vriend luistert naar degene met wie hij bevriend is.
Hij is geïnteresseerd, hij is bereid,
hij is er graag bij in de buurt.
Een vriend hoeft niet alles te begrijpen van de ander,
hij moet het wel aanvaarden.
Een vriend hoeft het niet met alles eens te zijn,
de vriendschap lijdt daar niet onder.
Hij aanvaardt de ander omdat hij om hem geeft.
Zo ook gaat het met de aanvaarding van je dag en uur.
Het is de voorwaarde die alle vervormingen slecht,
alle onduidelijkheden opruimt,
alle eigen gedachten terzijde schuift.
Wat blijft is de kalmte van het welkom.
Uit de nevels van de verwarring en de reacties
treedt de werkelijkheid als een koning naar voren.
En deze koning zegt:
ik geef u mijn kroon en land
en vraag u beide tot de uwe te maken. (tt)
Wat is de waarde van een levensdag?
Veel mensen beseffen deze waarde niet.
Ze willen bijvoorbeeld een huis verkopen,
of een bedrijf,
of wat dan ook,
en hebben daarvoor een speciale prijs in hun hoofd.
Dát moeten ze ervoor hebben en voor minder doen ze het niet.
Ook al kunnen ze datzelfde bezit nu voor een mindere prijs wel verkopen.
Koppig houden ze vast aan het bedrag waarvan ze vinden dat ze er recht op hebben.
Jaren kunnen zo voorbijgaan en misschien zullen ze af en toe iets van de prijs af willen doen,
maar niet graag en zeker niet vrijwillig.
Hoe vaak gebeurt het niet dat ze hun bezit op een zeker moment,
maar dan vele jaren later,
alsnog tegen een veeel ongunstiger tarief moeten verkopen?
Ze hebben hun dagen niet beseft.
Ze gedroegen zich als de bezitters van hun tijd in plaats van als gasten hun plaats te kennen.
Wanneer je iets wilt verkopen omdat je van het leven wilt genieten,
dan begin daar meteen mee of je dagen zijn voorbij.
Zodra je merkt dat je in tweestrijd komt tussen bezit en de waarde van je levensdagen,
dan besef dat vandaag je laatste dag kan zijn.
Waar gaat de opbrengst heen?
Reken je niet rijker, verkoop je bezit tegen de prijs die het nu heeft
en geniet van de tijd die je hebt. (tt)
Soms word je pijnlijk getroffen.
Het is altijd onverwacht.
Je wordt geraakt door de botheid, de felheid, de scherpte.
Hoe zeer kan dit doen!
Maar ook: weet hoe je reageren zal.
Trap niet in het bekende vervolg,
de baan van actie en reactie,
de eeuwige strijd van hoe jij je voelt
en hoe de ander het ziet of heeft bedoeld.
Treed terug.
Weet dat er huiswerk te doen is.
Waar je zo geraakt kan worden,
moet wel de openheid blijven.
Op die plek moet geen bescherming worden opgebouwd,
geen schild of wapen worden neergezet,
maar enkel de wetenschap dat je nog bewuster moet zijn bij wat je doet.
En met bewuster bedoel ik: zorgvuldiger, geduldiger,
wetend dat het niet om de ander gaat die dit heeft aangeraakt,
maar om dat in jou wat daar,
precies daar bij die ene gevoelszenuw,
nog wat kracht kan gebruiken.
Open blijven en sterker worden,
geduldig blijven maar ook energiek en vastberaden.
Steeds weer kunnen we zelf verder komen.
Nooit is het de ander die ons iets kan aandoen.
Altijd zijn we het zelf.
Dat is onze dagelijkse arbeid.
En eveneens: onze dagelijkse kans om ons te bevrijden van de invloed van anderen.
Bevrijding, hoeveel ruimte verdient dit ene woord! (tt)
Een even eenvoudige als heldere aanwijzing voor onderweg:
er is een wereld die uiteenvalt omdat ze niet van zichzelf is.
En je hebt een wereld die zich vernieuwt,
juist omdat ze van zichzelf is.
Een nieuwe auto of televisie is een prachtig bezit.
Maar vanaf de fabriek begint het grote verval.
Alleen met de uiterste inspanning kunnen we dit verval
enigszins vertragen.
Maar vervallen doet het vroeg of laat.
Het keert terug naar waar het vandaan kwam.
Maar nu de natuur.
Deze ontwikkelt zich voortdurend.
Of het licht.
Steeds weer sprankelend en anders.
We kunnen ons lichaam als leidraad nemen
en we verliezen gaandeweg de moed.
Maar kijken we naar ons innerlijk
als het een nieuw inzicht heeft gevonden,
dan worden ook wij herboren.
Dus: kijk je naar dat wat onderhoud nodig heeft,
dan word je beïnvloed door het verval,
het aardse en tijdelijke,
en probeer je daar op alle mogelijke manieren aan te ontsnappen.
Strijd is wat je leven tekent.
Kijk je naar dat wat zich kan vernieuwen,
wat onschuldig, vrij en van zichzelf is,
ja, dan vernieuw je mee.
Zo is elke keuze die je maakt
geladen met dat wat in droefheid gaat
of dat wat in blijheid komt. (tt)
In ieder mens is een diepe vreugde geplaatst.
Een onvervreemdbare tinteling van het gemoed.
Deze aanwezigheid is zo sterk en levendig
dat we alles doen om hierbij in de buurt te komen.
Het opmerkelijke is: alles is te veel.
We hoeven maar één ding te doen:
vriendelijk voor dit verborgene zijn
en al wat daar is
zal zich welkom voelen. (tt)
Als ik een rechter zou zijn,
dan zou ik tegen de veroordeelde zeggen:
twee straffen leg ik je op.
De eerste ken je, die is voor de maatschappij.
Zij wil nog haar vergelding,
zij heeft haar wraak nog nodig om een evenwicht te kunnen zien.
Maar altijd zal ik je bij deze eerste straf ontzien,
zoveel als ik kan.
Maar de tweede straf die ik je opleg,
is zwaarder.
Want deze straf leg ik bij je geweten neer.
Zacht leg ik letter voor letter uit wat je hebt misdaaan
en je geweten zal luisteren als een oplettend moederdier.
Alles zal het in zich opnemen,
elk detail tot in het diepst van zijn wezen begrijpen.
En dan zal ik je heenzenden.
De eerste straf zul je leren kennen als een kwestie van tijd.
Maar de tweede zul je alleen ten volle begrijpen
als je beseft hoezeer jij jezelf tekort hebt gedaan.
Tegen hebt gehouden.
Tot zoveel minder hebt gemaakt.
Maar ook: hoe snel je nu kunt groeien.
Hoeveel vaart je nu in het rechte kunt maken. (tt)
Adres: Het Bruishuis – Akkerwindestraat 1 – 6832 CR – Arnhem. (06 – 29017667)
Welkom vanaf 12.00 uur
12.15 uur: opening door vrienden van Voltare
12.30 – 13.00: première filmpjes
13.15: OURDAYS* met voordracht uit ‘Vandaag gaat de zon over de aarde. En ze zal zien.’
14.15: pauze
14.45: OURDAYS met voordrachten uit ‘Vandaag gaat de zon over de aarde. En ze zal zien.’
15.45: nazit
16.00: afsluiting door vrienden van Voltare.
Voor hapjes en drankjes is gezorgd!
In verband met het programma: graag op tijd aanwezig zijn!
-
*OURDAYS (onze dagen)
Dit is de situatie: er is een groep mensen bij elkaar. Zoals bij een lezing. Of bij een voorstelling. Ze zijn in afwachting van wat er gaat gebeuren. Ze leven. Ze hebben hun twijfels en vragen. Ze hebben hun vrolijkheid en hun aanpak om alles zo goed mogelijk te doen. Dat is het publiek. En er is een spreker. Iemand die daar staat en verhalen vertelt, voordrachten doet, maar vooral ingaat op de vragen die vanuit het publiek aan hem gesteld worden. En het vreemde is: er is een sfeer van vertrouwdheid terwijl de mensen elkaar nauwelijks kennen. En nog iets: er wordt over van alles gesproken en hoe persoonlijk het vaak ook is, niemand voelt zich buitengesloten of kan zich niet min of meer herkennen in wat er wordt verteld of door de spreker wordt uitgelegd. Er wordt gelachen, er is ontroering. En toch is het geen therapie, geen sekte, geen goeroe-gedoe of andere vorm van levensbeschouwing. Het is een OURDAYS. Een ontmoeting tussen mensen en al hun aardse ervaringen en een door de geest geïnspireerde spreker die daar op ingaat. Geen vaag gedoe. Geen moeilijke woorden. Geen enge toestanden. Alles is open, vrij, licht en tegelijk diep en waarachtig.
Zie voor meer informatie over en reacties op een OURDAYS bij het uitklapmenu van de pagina over Voltare.
Het enige wat we kunnen verliezen is het materiële.
Of dat nu je werk is, je huis of je lichaam,
hoe indringend ook,
het is van de aarde en behoort haar toe.
Jij daarentegen,
jij bent geest.
En dit woord betekent niets anders dan:
de aarde ontstijgend,
de materie superieur,
het tijdelijke de baas.
Laat dan ook de geest,
de sterkere,
de onoverwinnelijke,
laat dan ook altijd de geest degene zijn
die door jou heen straalt.
Die dwars door alles heen gaat
en zich door niets van de wijs laat brengen.
Het is mooi dat ieder mens een geest is.
Nu nog de geest laten zien.
In zijn kracht en stralendheid.
In welke tijd of omstandigheid ook.
Is dat niet ons aller opdracht? (tt)
Ik werk voor de goden.
En met goden bedoel ik:
zij die onzichtbaar zijn en mij laten weten.
Mij schouwen en doorschouwen.
Ik werk voor de wereld niet van deze wereld.
Daar is mijn opdrachtgever,
taakaanreiker,
mijn meester en toeverlaat,
mijn branding en reddingsboei.
Ik werk voor de tijd zonder wijzers,
zonder slag of stoot,
de tijd die geen ritme heeft,
geen begin en geen einde
maar enkel de tijd is, meer niet.
Ik werk niet voor de mensen,
niet voor de wereld,
niet voor wie dan ook.
Ik werk alleen voor de goden
en al wat ik voor hen kan doen
dient al het andere. (tt)
Verdragen is één van de meest moeilijke dingen in het leven.
Meestal verzetten we ons.
Houden we ons vast aan wat we wensen.
Verdragen is een heel bijzondere staat van handelen.
Je verdraagt de onvriendelijkheid,
de onrust, de onzekerheid, de pijn, de onverschilligheid
of wat het ook is.
Je verdraagt het.
Je bent geen slachtoffer.
Je voelt je niet zielig.
Je verdraagt doordat je het bestudeert.
Niet dat wat je moet verdragen, maar jezelf in je moeite om het te aanvaarden.
Je bestudeert je reacties en ziet hoe kinderlijk ze vaak zijn.
Hoe ongedurig en weerstand biedend.
Al dit zien van jezelf is verdragen.
En terwijl je zo kijkt, merk je ook dat je de dingen anders gaat zien.
Alsof je naar een hoger plan wordt getild.
Je leert relativeren.
Wat nu is, is nu maar niet straks.
Straks is alles weer anders.
En dan nog?
Wat stelt het voor?
Weer iets hoger.
Hoe meer je gaat zien en hoe betrekkelijker alles wordt, hoe hoger het wordt opgetild.
Gedragen wordt.
Verdragen is een kunst.
De kunst van de sterke mens.
Wie weinig kan verdragen, laat vooral zien dat hij nog te weinig kracht bezit
om dat deel van zijn lot op te tillen,
los te maken van zijn eerste, kinderlijke en vaak aardse reageren.
Maar wie het al lukt, weet ook:
hoe beter ik leer verdragen en hoe hoger ik kan tillen,
hoe sterker ik al ben geworden.
Zo wordt verdragen ten slotte de oogst van een innerlijke overwinning. (tt)